GÜ­NÜN TA­Rİ­Hİ ........................ Hazreti ALİ (kerremallahüvecheh)

Resûlullahın amcası olan Ebû Tâlib’in oğlu idi. İslâm halîfelerinin ve Cennetle müjdelenen on kişinin  dördüncüsüdür. Resûlullahın damadı, Ehl-i Beytin birincisidir. Hicretten yirmiüç yıl önce Mekke’de doğdu. On yaşında iken imân etti. Bütün gazalarda kahramanlıklar gösterdi. Yalnız Uhud’da on altı yerinden yaralandı. Hicri Otuzbeş yılının Zilhicce ayında halife oldu. Kırkıncı yılın Ramazân-ı şerîf ayı on yedinci Cum’a günü sabah namazına giderken İbni Mülcem tarafından kılıçla alnına vurularak şehid edildi. (24 Ocak 661) Kûfe’de yani Necef denilen yerde medfundur. Buğday benizli, uzun gerdanlı, güler yüzlü iri ve siyah gözlü, geniş göğüslü iri yapılı idi. Sakalı sık idi. Muhârebe zamanlarında uzatırdı ve omuzlara kadar yayılırdı. Son zamanlarda saçı ve sakalı pamuk gibi beyaz olmuştu.
Hazreti. ALİ’Yİ SEVMELİDİR: Hazret-i Ali buyurdu ki: Bir gün Resûlullah’ın yüksek huzurlarına varmıştım. Mübârek yüzünü neş’eli buldum. Selâm verdim. Oturup sordum:
-Ya Resûlullah! Sizi neş’eli gördüm. Hak teâlâ  hazretlerinden sevindirici bir vahy mi geldi? Haber veriniz biz de sevinelim.
Buyurdular ki:
‘’Ya Ali! Cebrâil aleyhisselâm Hak teâlâdan şu haberi getirdi: Allahü teâlâ Adn Cenneti’ni yarattı. Cennette kendi kudretiyle kırmızı yakuttan bir ağaç dikti. Kökünü yere geçirmesini, dallarını dışarı çıkarmasını emr buyurdu. Ağaç da köklerini yere geçirdi. Dışarıya yedi yüz bin dal çıkardı. Her dal üzerinde kırmızı yakuttan yedi yüz bin köşk, her köşkte yedi yüzbin oda, her odada bir kapı, içinde bir divanda, kalınlığı biner arşın olan bir döşek, her divanda bir hûri ile kırkbin erkek ve kadın hizmetçi yarattı. Her odada gözlerin görmediği kulakların işitmediği akıllara hiç gelmemiş olan yiyecek, içecek ve renkler yarattı.
Yâ Ali! Bunlar sana, seni ve evlâdını sevenlere ikramdır. Sana buğz eden, bana buğz etmiş demektir. Bana buğz edenler şefâtime kavuşamazlar.’’