SOHBET ................ KELİME-İ TEVHİDİN FAZİLETİ

Dıh­ye-i Kel­bî iman et­me­den ön­ce zen­gin bir Arap mel­îki idi. Pey­gam­ber efen­di­miz, onun Müs­lü­man ol­ma­sı­nı çok ar­zu eder­di. Zi­ra, mev­kii, iti­ba­rı ile et­ra­fın­da ona bağ­lı ye­di­yüz­den da­ha faz­la ki­şi var­dı. On­la­rın da İs­lâ­mi­yet ile şe­ref­len­me­le­ri ken­di­si­ne bağ­lı idi.
Dıh­ye-i Kel­bî Müs­lü­man ol­mak is­te­yin­ce Ce­nâb-ı Hak, Re­sûl-i ek­re­me bir sa­bah na­ma­zın­dan son­ra vah­ye­de­rek; (Dıh­ye’nin kal­bi­ne imân to­hu­mu­nun atıl­dı­ğı­nı) bil­dir­di. Bi­raz son­ra Dıh­ye Mes­cid-i Ne­be­vi­ye gir­di. Re­sûl-i ek­rem omuz­la­rın­da­ki el­bi­se­si­ni ye­re ser­di­ler. Ora­ya otur­ma­sı­nı işa­ret bu­yur­du­lar. Re­sûl-i ek­re­min bu ke­re­mi­ni gö­ren Dıh­ye’nin göz­le­rin­den yaş­lar bo­şan­dı. Ta’zim­le ‘’Lâ­ilâ­he il­lâl­lâh Mu­ham­me­dün Re­sû­lul­lah’’ di­ye­rek hıç­kı­ra hıç­kı­ra ağ­la­ya­ma­ya baş­la­dı. Pey­gam­ber aley­his­se­lâm sor­du:
-Ni­çin ağ­lı­yor­sun?
-Ya Re­sû­lul­lah! Ben çok bü­yük gü­nah­lar iş­le­dim. Bu gü­nah­la­rı­mın kef­fa­re­ti ne­dir? Ma­lı­mın mül­kü­mün sa­da­ka ola­rak ve­ril­me­si mi, yok­sa öl­dü­rül­mem mi ge­re­ki­yor?
-Ya Dıh­ye, ne­dir gü­na­hın?
-Ya Re­sû­lul­lah, câ­hi­liy­ye dev­ri­nin âde­ti­ne uya­rak kız ço­cuk­la­rı­mı öl­dür­müş idim.
Tam o sı­ra­da Ceb­râ­il aley­his­se­lâm ge­le­rek:
“Ya Re­sû­lul­lah, Al­la­hü te­âlâ müs­lü­man olan­la­rın câ­hi­li­yet dev­rin­de­ki gü­nah­la­rı­nı af­fet­ti.’’ bu­yur­du.

GÜNÜN TARİHİ  ................  KUDÜS’ÜN FETHİ
30 Ara­lık 1516’da Sul­tan Se­lim Han Ku­düs’ü ele­ge­çir­miş­ti. Fi­lis­tin’in gü­ne­yin­de, Si­na sı­nı­rın­da ve Ak­de­niz ya­kın­la­rın­da kar­şı­sı­na çı­kan Mem­lûk or­du­su­nu ye­nen Yavuz Se­lim’in ku­man­da­sın­da­ki Türk or­du­su, bu­ra­dan yo­lu­na de­vam­la 30 Ara­lık 1516 gü­nü Ku­düs’e var­mış ve kut­sal şeh­re en ufak bir mu­ka­ve­met gör­mek­si­zin gir­miş­ti. Yavuz Se­lim Han o gün  Mes­cid-i Ak­sa’yı zi­ya­ret­le bu kut­sal ma­kam­da iki re­kat na­maz kıl­mış­tı. Kudüs, ar­tık Türk­lerin elin­dey­di.