SOHBET............... PEYGAMBERİMİZ

Al­la­hü te­âlâ, bir in­san­da bu­lu­na­bi­le­cek, gö­rü­nür gö­rün­mez bü­tün iyi­lik­le­ri, bü­tün üs­tün­lük­le­ri, bü­tün gü­zel­lik­le­ri Pey­gam­be­ri­miz­de top­la­mış­tır. Me­se­lâ , in­san­la­rın en gü­zel yüz­lü­sü ve gâ­yet nû­râ­nî be­niz­li­si idi. Mü­bâ­rek yü­zü, kır­mı­zı ile ka­rı­şık be­yâz olup, ay gi­bi nûr­la­nır­dı. Söz­le­ri gâyet tat­lı olup gö­nül­le­ri alır, rûh­la­rı cezb eder­di. Ak­lı o ka­dar çok­tu ki, Ara­bis­tan ya­rı­ma­da­sın­da, sert, inâdçı in­san­lar ara­sın­da ge­lip, çok gü­zel idâ­re ede­rek ve ce­fâ­la­rı­na sa­bır ede­rek, on­la­rı yu­mu­şak­lı­ğa ve îta’ate ge­tir­di. Ço­ğu din­le­ri­ni bı­ra­kıp müs­lü­mân ol­du ve dîn-i İs­lâm yo­lun­da harb et­ti. Onun uğ­run­da mal­la­rı­nı, yurt­la­rı­nı fe­dâ edip, kan­la­rı­nı akıt­tı. Hâl­bu­ki, böy­le şey­le­re alı­şık de­ğil­di­ler. Gü­zel hu­yu , yu­mu­şak­lı­ğı, af­fı, sab­rı, ih­sâ­nı, ik­râ­mı, o ka­dar çok­tu ki, her­ke­si hay­ran bı­ra­kır­dı. Gö­ren­ler ve işi­ten­ler se­ve se­ve müs­lü­mân olur­du. Hiç­bir ha­re­ke­tin­de, hiç­bir işin­de, hiç­bir sö­zün­de, hiç­bir za­man, hiç­bir çir­kin­lik, hiç­bir ku­sûr gö­rül­me­miş­tir. Ken­di­si için kim­se­ye gü­cen­me­di­ği hâl­de, din düş­man­la­rı­na, dî­ne dil ve el uza­tan­la­ra kar­şı sert ve şid­det­li idi. Her­ke­se kar­şı yu­mu­şak ve gü­ler yüz­lü ol­ma­say­dı, pey­gam­ber­lik hey­be­tin­den, bü­yük­lük hâl­le­rin­den, kim­se ya­nın­da otur­ma­ğa ve sö­zü­nü din­le­me­ğe tâ­kât ge­ti­re­mez­di.

HİKMET ...............   YILANLAR
Yı­lan­lar ayak­tan mah­rum hay­van­lar­dır. Ama ye­rin gi­rin­ti, çı­kın­tı­la­rı­na uyan bü­yük pul­la­rı var­dır. Kar­nı­nın üze­rin­de­ki bu pul­lar, sü­rü­nür­ken ken­di­si­ne des­tek olur­lar.Yı­lan göv­de­siy­le ça­buk ça­buk sa­lı­nır. Ka­bur­ga­la­rı­nın dış uç­la­rı da ka­lın pul­la­rı üze­ri­ne da­ya­na­rak sü­rün­dü­ğü ye­re uy­ma­sı­nı da­ha te­sir­li ha­le ge­ti­rir.