SOHBET ................. HAZRET-İ ÜMEYR’İN İMANA GELİŞİ

Ku­reyş’den Ümeyr ve Saf­vân, mu­hâ­re­be­den son­ra Be­dir’de­ki he­zi­me­ti ko­nu­şu­yor­lar­dı. Saf­vân de­di ki:
-Ge­çi­mi­miz de güç­leş­ti, Ümeyr:
-Doğ­ru söy­lü­yor­sun. Bor­cum ol­ma­sa, ço­luk ço­cu­ğun ge­çim der­di ol­ma­sa gi­dip O’nu öl­dü­rür­düm.
-Bor­cu­nu ben ve­ri­rim. Ço­luk ço­cu­ğu­na da ba­ka­rım.
Saf­vân, Ümeyr’in yol ha­zır­lı­ğı­nı gör­dü, kı­lı­cı­na ze­hir­li su ver­di. Ümeyr, Saf­vân’a:
-“Bu iş ara­mız­da kal­sın’’ de­yip yo­la çık­tı.
Me­di­ne’ye gel­di. Mes­cit ka­pı­sın­da kı­lı­cı­nı ku­şan­dı. Re­sû­lul­lah’a doğ­ru yü­rü­dü. Haz­ret-i Ömer de bir­kaç ki­şi ile otur­muş­tu. Ümeyr’i gö­rün­ce ta­nı­dı:
-Şu­nu tu­tun! O Be­dir’de bi­zim az ol­du­ğu­mu­zu söy­li­ye­rek kav­mi­ni teş­vik edi­yor­du.
Ümeyr’i tut­tu­lar. Haz­ret-i Ömer, Re­sû­lul­la­ha ha­ber ver­di. ‘’Bu­ra­ya ge­ti­rin’’ bu­yur­du­lar. Haz­ret-i Ömer, Ümeyr’i Re­sû­lul­la­hın hu­zu­ru­na gö­tür­dü.
İçe­ri­ye gi­rin­ce, Ümeyr’in ilk sö­zü şu ol­du:
-İyi gün­ler!
-O câ­hi­li­yet dev­rin­de idi. Şim­di se­lâm ve­ri­lir. Ni­ye gel­din?
-Müs­lü­man ol­ma­ğa!
-Ya­lan söy­lü­yor­sun!
-Ya­lan söy­le­mi­yo­rum.
-Pe­ki kı­lı­cı ni­ye dı­şa­rı­da bı­rak­ma­dın?
-Unut­mu­şum.
-Kı­lı­cı ni­ye ze­hir­le­din?
-Bu­nu si­ze kim söy­le­di?
-Rab­bim bil­dir­di. Mek­ke’de bu işi, şu mev­ki­de Saf­vân ile ka­ra­laş­tır­dı­nız.
O an­da için­de­ki kin ve nef­ret sev­gi­ye dön­dü ve Ke­li­me-i şe­hâ­det ge­ti­rip müs­lü­man ol­du. Mek­ke’ye dön­dü. Saf­vân, onu me­rak­la bek­li­yor­du.Kar­şı­la­şın­ca he­men sor­du:
-Öl­dür­dün mü?
-Ha­yır, müs­lü­man ol­dum. Va­kı­ayı ona da an­lat­tı. O da müs­lü­man ol­du. Bu yol­da müs­lü­man olan­lar çok­tur.