SOH­BET..................................SAN­DAL­YE­DE NA­MAZ KI­LIN­MAZ

Bir uz­vun­da­ki dert­ten do­la­yı na­maz­da , uy­gun otu­ra­mı­yan kim­se, is­te­di­ği gi­bi otu­rur. Otu­ra­bil­mak için, ayak­la­rı­nı kıb­le­ye kar­şı uza­ta­bi­lir. Bir ye­ri­ni yas­tı­ğa ve­yâ baş­ka şe­ye da­yar. Yâ­hut, bir kim­se  tu­ta­rak düş­me­si­ne mâ­ni olur. Yük­sek bir şe­yin üs­tü­ne otu­rup imâ ile kıl­ma­sı câ­iz de­ğil­dir. San­dal­ya­da otu­ra­rak  kı­la­nın na­mâ­zı ka­bûl ol­maz. Çün­kü  san­dal­ya­da otur­mak için za­rû­ret yok­tur. San­dal­ya­da otu­ra­bi­len kim­se, yer­de de otu­ra­bi­lir ve yer­de otu­rup kıl­ma­sı lâ­zım­dır. Na­maz­dan son­ra, yer­den aya­ğa kal­ka­mı­yan, san­dal­ya­dan ise ko­lay kal­kan has­ta­yı yer­den bir kim­se kal­dı­rır. Yâ­hut, kıb­le­ye kar­şı uza­tıl­mış se­dir üze­rin­de, ayak­la­rı­nı sar­kıt­ma­dan otu­ra­rak kı­lar. Na­maz­dan son­ra, ayak­la­rı­nı se­di­rin bir ya­nı­na sar­kı­tıp, san­dal­yadan kal­kar gi­bi kal­kar. Bir şe­ye da­ya­na­rak  ve­yâ bir kim­se­nin tut­ma­sı ile de, yer­de otu­ra­mı­yan has­ta, sırt üs­tü ya­ta­rak  kı­lar. Ayak­la­rı­nı kıb­le­ye uza­tır. Ba­şı al­tı­na yas­tık ko­yar. Yü­zü kıb­le­ye kar­şı olur. Ve­yâ kıb­le­ye kar­şı sağ ve­yâ sol ya­nı üze­ri­ne ya­tar. Rü­kü’ ve sec­de­le­ri, ba­şı ile imâ eder.

FIKRA  ..................    OR­TAN­CA KAR­DEŞ
Kü­çük ço­cuk ağ­lı­yor­du. Ar­ka­da­şı se­be­bi­ni sor­du.
- Ben­den bü­yük, bir de ben­den kü­çük iki kar­de­şim var.
Ev­de ya­pı­la­cak bir şey ol­du mu, ba­bam ve an­nem: Hay­di iki bü­yük­ler ve­ya hay­di iki kü­çük­ler marş marş!  di­yor. Ben­se bu iki gru­ba da da­hil olu­yo­rum. Na­sıl ağ­la­mı­ya­yım?