GÜNÜN TARİHİ ................. ÖMER BİN HATTAB

Eshâb-ı kirâmın en büyüklerinden, Aşere-i mübeşşeredendir. Yani (Cennetle müjdelenen 10 kişiden biridir.) Resûlullâhın ikinci halifesidir. Kureyş’in büyüklerinden idi. Çok güzel konuşurdu. Önce, Resûlullaha düşman idi. Resûlullaha, peygamber olduğu bildirildiği günün altıncı yılında müslüman oldu.
Bütün gazâlarda bulundu. Arslan gibi döğüştü. Uhud’ta Resûlullahın yanından ayrılmadı. Dâima doğru söylediği için (Fârûk) dendi. Halîfe Ebû Bekir, vefât edeceği zaman, Eshâb-ı kîrâmın ileri gelenlerini çağırıp görüştükten sonra, hazret-i Ömer’i halîfe ta’yîn etti. Emîrülmü’minîn ismini aldı. Az zamanda o kadar çok yer aldı ki, târihçileri şaşırttı. Kudüs’e gidip adâleti ile rumları hayran bırakdı. Kadsiye zaferini kazanarak, orduları Azak denizine kadar ilerledi. Tunus’a kadar feth olundu.
Dörtbinden ziyâde câmi’, mescid yapıldı. Hazret-i Mu’âviyeyi Şâm valisi yapdı. Kendi de Şâm’a geldi. Her sene hac yaptı. On buçuk sene ve yedi gün, dünyâda hiç görülmemiş bir adâletle halîfelik yapdı. 23’ncü yıl zilhiccesinde, bir sabah namazına giderken, Mugirete’bni Şu’be hazretlerinin kölesi Ebû Lü’lü Firuz tarafından bıçakla karnına vurularak, yirmidört sâat sonra, 63 yaşında 3 Kasım 644’de şehid oldu. Peygamberimizin kabrinin bulunduğu Hücre-i se’âdette, hazret-i Ebû Bekr’in yanına defn edildi.

MÜHİM AÇIKLAMA: Güneş doğarken ve semânın ortasında iken ve batarken, her türlü namâzı kılmak tahrîmen mekrûhtur. Güneşin doğması demek, işrak, yâni Bayram Namazı vaktine kadar yükselmesidir. Batması da, ziyâsının sararmaya başlamasından batıncaya kadar geçen zamandır. Bu zamanın başladığı vakte (İsfirâr-ı Şems) denir. İsfirâr-ı Şems ile gurûb (güneşin batması) arasındaki zaman, tulû (güneşin doğması) ile işrak arasındaki zamandan temkin kadardır. İkindi namâzını, özürsüz olarak, bu zamana geciktirmek büyük günahdır. Fakat, gecikmiş ise, terk etmemeli, muhakkak kılmalıdır. Gurûb vakti ile tulû vakti toplamından işrak vakti çıkarılınca, isfirâr vakti elde edilir.