SOH­BET....................ÂYE­TEL KÜR­Sİ

Kur’ân-ı ke­rîm­de Ba­ka­ra sû­re­si­nin 255. âye­ti­ne (Âye­tel Kür­sî) de­nir. Pey­gam­ber efen­di­miz bu­yur­du ki:
“Her kim na­maz­dan son­ra he­men Âye­tel Kür­sî’yi okur­sa ­Hak te­âlâ haz­ret­le­ri o ku­la her har­fi için kırk se­vap ve­rir.”
Yi­ne Re­sû­lul­lah efen­di­miz bu­yur­du ki:
“Her kim farz na­ma­zı bi­ti­rir bi­tir­mez, ye­rin­den kalk­ma­dan bir ker­re Âye­tel-Kür­sî’yi oku­yup otu­züç ker­re (Süb­ha­nal­lah), otu­züç ker­re (El­ham­dü­lil­lâh), otu­züç ker­re (Al­la­hü Ek­ber) der­se ve bir ker­re de (Lâ ilâ­he il­lâl­lâ­hü vah­de­hû lâ şe­rîke leh. Le­hül-mül­kü ve le­hül-ham­dü ve hü­ve alâ kül­li şey’in ka­dir”) de­se, Hak te­âlâ o ki­şi­nin gü­nah­la­rı­nı af­fe­der.”
Şu­nu iyi bil­mek lâ­zım ge­lir ki, Al­la­hü te­âlâ  haz­ret­le­ri­nin af­fet­ti­ği gü­nah­lar, yal­nız  ken­di­si ile ku­lu ara­sın­da olan, töv­be edil­miş olan gü­nah­lar­dır. İn­san­lar­la, hay­van­la­rın hak­kı­nı Ce­nâb-ı Hak af­fet­mez. Bun­la­ra töv­be et­tik­ten son­ra, he­lâl­laş­mak da lâ­zım­dır.

PRATİK BİLGİLER   ................ ALET DOLABI
Her ev­de muhak­kak çe­kiç, çi­vi, ke­ser gi­bi şey­ler bu­lu­nur. Bü­tün bu ıvır zı­vır de­di­ği­miz şey­le­ri bir kü­çük do­lap­ta tut­ma­nın fay­da­sı var­dır. Çi­vi­le­ri, boy boy ayır­ma­lı, di­ğer eş­ya­la­rı da kü­çük ku­tu­la­ra yer­leş­tir­me­li­dir. Bu­nun hep­si için do­lap­ta­ki bir göz sağ­lam bir tah­ta ku­tu kâ­fi­dir. Böy­le­ce he­men in­san eli­ni atın­ca ara­dı­ğı­nı bu­lur.

FIKRA   ................   BEN­ZER­LİK
İki ar­ka­daş ko­nu­şu­yor­du. Bir ara, bi­ri di­ğe­ri­ne:
- Bi­li­yor mu­sun, de­di. Se­ni ne za­man gör­sem ak­lı­ma Meh­met ge­li­yor.
- Ne il­gi­si var? Meh­met’e ben­zer hiç­bir ya­nım yok.
- Na­sıl yok? İki­ni­zin de ba­na bor­cu var.
¬ Dost dos­tun ayı­bı­nı yü­zü­ne söy­ler.
¬ Dost ka­ra gün­de bel­li olur.