MENKIBE ................. FAKİRİ SEVİNDİRMEK

Bir­gün Ab­dul­lah ib­ni Mü­bâ­rek Şam’a git­mek üze­re se­fe­re çık­tı. Gi­der­ken yol­da öl­müş bir mer­kep gör­dü.Ya­nı ba­şın­da ayak­ta bir fa­kir de ağ­lı­yor­du. O’na sor­du:
-Ne­yin var? Ni­çin ağ­lı­yor­sun?
Fa­kir ce­vap ola­rak:
-Ben fa­kir bir kim­se olup, bir sü­rü ço­luk ço­cuk sa­hi­bi­yim. Bun­dan ­son­ra ne ya­pa­ca­ğı­mı dü­şü­ne­rek ağ­lı­yo­rum!
Ab­dul­lah ib­ni Mü­bâ­rek bu­yur­du ki:
-Sen bu­nu sağ iken üç­yüz dir­he­me almıştın. Şimdi ise senden bunun semeri ile beşyüz dirheme alı­yo­rum.
De­yip beş­yüz dir­he­mi sa­ya­rak eli­ne ver­di. O ge­ce fa­kir rü­yâ­sın­da Cen­ne­ti gö­rür. Ba­kar ki, Cen­ne­tin bah­çe­le­ri, bağ­la­rı içe­ri­sin­de bir mer­kep! Yu­la­rı­nı ve pa­la­nı­nı al­tın ve mer­can­la süs­le­miş­ler! Mer­ke­bin sü­sü­nü, ke­li­me­ler­le ta­rif et­mek müm­kün de­ğil! Hat­tâ nal­la­rı bi­le be­yaz bil­lûr­dan­dı. Ya­nı ba­şın­da bir me­lek, şöy­le ni­dâ edi­yor­du:
‘’Kim bu­na bi­ner­se, ona müj­de­ler ol­sun! Bu­na bi­nen Sı­râ­tı şim­şek gi­bi ge­çer Ne­bi­ler ve Sıd­dîk­lar­la be­ra­ber olur!’’
Fa­kir bu­nu du­yun­ca, me­le­ğin ya­nı­na ge­lir ve mer­ke­be ba­kıp der ki:
-Bu be­nim ölen mer­ke­bim­dir. Bu­nu ba­na ver!
Me­lek ce­vâ­ben bu­yu­rur ki:
-Evet, bu se­nin­dir; Fa­kat ölü­sü­ne sa­bır et­me­di­ğin için, şim­di baş­ka­sı­nın ol­du. Bak­sa­na, yu­la­rı üze­rin­de ne ya­zı­yor?
Fa­kir yu­la­ra ba­kın­ca bir de ne gör­sün! (Bu Ab­dul­lah İb­ni­ Mü­bâ­rek haz­ret­le­ri­nin bi­ne­ği­dir) ya­zı­lıy­dı. Son­ra fa­kir, uy­ku­dan uya­nır ve hıç­kı­ra hıç­kı­ra ağ­la­ma­ya baş­lar. Ken­di ken­di­ne: (Ba­na ya­zık­lar ol­sun ve piş­man­lık­lar ol­sun!). He­men beş­yüz dir­he­mi alır, doğ­ru­ca Ab­dul­lah ib­ni Mü­bâ­rek haz­ret­le­ri­nin ya­nı­na gi­der. Pa­ra­sı­nı ge­ri ver­mek is­ter ve der ki:
-Ben sa­tış­tan vaz­geç­tim.
-Sen rü­yâ­da mer­ke­bi­ni, süs­lü bir şe­kil­de gö­rün­ce ve yu­la­rı üze­rin­de­ki ya­zı­yı da oku­yun­ca, sa­tış­tan vaz­geç­tin! Ben bun­dan son­ra na­sıl bu pa­ra­la­rı ge­ri alı­rım?
Fa­kir ça­re­siz­lik için­de evi­ne ge­ri dön­dü.