NA­Sİ­HAT....................... DÜN­YA ve ÂHI­RET

Dün­ya âhıre­tin tar­la­sı­dır. Bu­ra­da to­hum­la­rı ek­me­yip yi­yen­ler, böy­le­ce bir to­hum­dan kat kat mey­ve ka­zan­mak­tan mah­rum ka­lan­lar, ne­ ka­dar ta­lih­siz ve ah­mak­dır! Kar­de­şin kar­deş­ten, ana­nın ev­lâdın­dan  ka­ça­ca­ğı o gün için ha­zır­lan­mı­yor­lar. Böy­le kim­se­ler, dün­ya­da da âhırette de al­da­nı­yor­lar ve so­nun­da piş­mân ola­cak­lar­dır. Ak­lı ba­şın­da olan , bu dün­ya­yı fır­sat bi­lir. Fa­kat bu kı­sa za­man­da, dün­ya lez­zet­le­ri ile zevk­len­mek için de­ğil, bel­ki bu fır­sat­ta to­hum ek­mek ve bir ha­yır­lı iş ya­ni Al­lahü te­âlâ­nın be­ğen­di­ği işi ya­pa­rak, âyet-i ke­rîme­de bil­di­ri­len kat kat faz­la mey­ve­le­ri top­lar. Ce­nâb-ı Hak, bu kı­sa za­man­da ya­pı­la­cak, ha­yır­lı iş­le­re ve iba­det­le­re son­suz ni­met­ler ih­sân ede­cek­tir. Pey­gam­be­ri­ne tâ­bi ol­ma­yan, is­la­mi­ye­ti be­ğen­mi­yen­ler de, son­suz azâp ya­pa­cak­tır.

GÜNÜN TARİHİ   ................ 30 AĞUSTOS ZAFERİ
30 Ağus­tos 1922’de Baş­ko­mu­tan­lık Mey­dan Sa­va­şı­nı ka­zan­mış­tık. Yu­nan kuv­vet­le­ri top, tü­fek, ma­ki­ne­li tü­fek ve uçak ba­kı­mın­dan Türk kuv­vet­le­rin­den çok faz­lay­dı. 26 Ağus­tos sa­ba­hı Baş­ko­mu­tan Mus­ta­fa Ke­mal’in ida­re­sin­de baş­la­yan bek­len­me­dik Türk ta­ar­ru­zu hız­la ge­liş­ti. Ni­ha­yet 30 Ağus­tos’­ta düş­ma­nın esas kuv­vet­le­ri yok edil­di. Yu­nan baş­ko­mu­ta­nı esir alın­dı. Bu sa­vaş­ta Türk za­yi­atı 10.000 Yu­nan za­yi­atı 100.000 do­lay­la­rın­da­dır.
 

FIKRA  ................    İŞ Bİ­LEN Dİ­LEN­Cİ
Di­len­ci ka­pı­yı çal­dı. Zi­le ce­vap ve­ren ka­dı­na:
-” Ha­nı­me­fen­di, ba­na ve­ri­le­cek bir par­ça gi­yim eş­ya­nız var mı aca­ba?”  di­ye sor­du.
Ka­dın ona bi­raz sab­rat­ma­si­ni söy­le­dik­ten son­ra git­ti. Bir-iki da­ki­ka son­ra ge­ri gel­di­ğin­de elin­de es­ki bir ce­ket var­dı. Bu­nu di­len­ci­ye uza­ta­rak “Bu­yur” de­di. “Ta­mir edil­me­si ge­re­ken bir­kaç yer var ama, bir sa­at için­de yep­ye­ni olur.” 
Di­len­ci ga­yet piş­kin gü­lüm­se­di:
-” Zi­ya­nı yok ba­yan, ace­lem yok! Sa­kın te­lâş et­me­yin, ben iki sa­at son­ra ge­lir alı­rım”.