SOHBET...........................................KUR­BAN BAY­RA­MI

Zil­hic­ce ayı­nın onun­cu gü­nü, Kur­ban Bay­ra­mı­nın bi­rin­ci gü­nü­dür ve bay­ram dört gün sü­rer. İyd, bay­ram de­mek­tir. Her yıl, müs­lü­man­la­rın se­vin­ci, sü­rû­ru, tek­rar gel­di­ği için bu se­vinç­li gün­le­re bay­ram de­nir.
Kur­ban ve Ra­ma­zan Bay­ra­mın­da, âlim­ler, ana,ba­ba, ak­ra­ba­lar, ar­ka­daş­lar zi­ya­ret edi­lir, bayramları tebrik edilir. Fa­kir­ler ve ço­cuk­lar se­vin­di­ri­lir. En ye­ni el­bis­ler gi­yi­lir.
Are­fe ve Bay­ram ge­ce­le­ri, mü­ba­rek ge­ce­ler­den­dir. Bu ge­ce­ler­de de, kan­dil ge­ce­le­ri gi­bi ka­za na­ma­zı kı­lı­nır. Kur’ân-ı ke­rîm oku­nur, dua ve töv­be edi­lir. Bu ge­ce­le­ri ih­yâ et­me­li, gâ­fil dav­ran­ma­ma­lı­dır.
BAY­RAM NA­MA­ZI: Kur­ban Bay­ra­mı na­ma­zın­dan ön­ce bir şey ye­me­mek, na­maz­dan son­ra, ön­ce kur­ban eti ye­mek, na­ma­za gi­der­ken, yük­sek ses­le (öz­rü olan ya­vaş ses­le) tek­bir ge­tir­mek müs­te­hâb­dır.
Na­maz­da, bi­rin­ci rek’at­da, süb­hâ­ne­ke­den son­ra, el­ler üç de­fa ku­lak­la­ra kal­dı­rı­lıp, bi­rin­ci ve ikin­ci­sin­de, iki ya­na uza­tı­lır. Üçün­cü­sün­de, gö­bek al­tı­na bağ­la­nır. İkin­ci rek’at­da, fa­ti­ha ve zamm-ı sûre oku­nup, son­ra iki el, yi­ne üç de­fa ku­lak­la­ra kal­dı­rı­lıp rü­kû’a eği­li­nir.
(Kurban Bayramının bütün müslümanlara ve necip Türk Milletine, hayırlı olmasını dileriz.)
KURBAN ETİ: Kur­ba­nın ve her hay­va­nın eti­nin ye­di ye­ri­ni ye­mek ha­ram­dır. Bun­lar, akan kan, bevl ale­ti (ze­ke­ri) ha­ya­la­rı (koç yu­mur­ta­sı di­ye sa­tı­lmaktadır.),bez­le­ri (gud­de­le­ri), saf­ra ke­se­si, di­şi hay­va­nın önü ve bevl ke­se­si­dir.
Kur­ba­nlığın alırken veya keserken niyyet etmelidir. Derisini namaz kılan fakire verilir, evde de kullanılabilir.

FIKRA  ..........    BA­BAM BAK­KAL­DIR
Öğ­ret­men, Ali’ye sor­du:
- Söy­le ba­ka­lım. Bak­ka­la git­tin. 50 li­ra­ya bir pa­ket tuz, 20 li­ra­ya bir li­mon, 100 li­ra­lık da pey­nir al­dın. Bak­ka­la kaç li­ra ve­re­cek­sin?
- Be­nim ba­bam bak­kal­dır, öğ­ret­me­nim, de­di. Biz böy­le şey­le­re pa­ra ver­me­yiz...