MENKIBE .................. HASEDİN SONU

Es­ki­den âlim bir zâ­tın, hü­küm­da­rın ya­nın­da çok de­ğe­ri var­dı. Bu zât, hü­küm­da­ra gi­der şöy­le der­di:
(İyi­lik ya­pa­na iyi­lik yap! Kö­tü­lük ya­pa­na ce­za lü­zum­suz­dur. Ce­za ola­rak o kö­tü­lü­ğü ona ye­ter.)
Bu âli­mi bi­ri­si çe­ke­me­di. Hü­küm­da­ra gi­de­rek de­di ki?
-Hü­küm­da­rım, bu âlim, si­zin ağ­zı­nı­zın kok­tu­ğu­nu söy­lü­yor.
-Söz­le­ri­nin doğ­ru ol­du­ğu­na na­sıl ina­na­yım?
-Âli­mi ya­nı­nı­za ça­ğı­rır­sı­nız. Si­ze yak­la­şın­ca eğer bur­nu­nu ka­pa­tır­sa, sö­zü­mün doğ­ru­lu­ğu mey­da­na çı­kar.
Ha­set­çi, hü­küm­da­rın ya­nın­dan ay­rı­lır ay­rıl­maz, âli­mi dâ­vet et­ti. Sa­rım­sak­lı ye­mek ye­dir­di. Âlim, hü­küm­da­rın ya­nı­na git­ti­ğin­de, hü­küm­dar, ya­nı­na yak­laş­ma­sı­nı söy­le­yin­ce, âlim sar­mı­sak ko­ku­su­nu ha­tır­la­ya­rak he­men ağ­zı­nı ka­pat­tı. Hü­küm­dar da, ha­set­çi­nin doğ­ru söy­le­di­ği­ne ka­na­at ge­tir­di. Şif­re­li bir mek­tup yaz­dı.
-(Bu mek­tu­bu ge­ti­ren şah­sı öl­dür!)
Bu mek­tu­bu ve­zi­re gö­tür­me­si­ni ve he­di­ye­si­ni al­ma­sı­nı söy­le­di. Âlim de mek­tu­bu alıp gi­der­ken yol­da ha­set­çi­ye rast­la­dı. Hü­küm­da­rın em­riy­le he­di­ye al­mak için ve­zi­re git­ti­ği­ni söy­le­di. Ha­set­çi, mek­tu­bu ken­di­si­ne he­di­ye et­me­si­ni söy­le­yin­ce âlim de he­di­ye et­ti. Ha­set­çi­nin de boy­nu vu­rul­du.
Âlim, yi­ne âde­ti üze­re hü­küm­da­rın ya­nı­na var­dı. Hü­küm­dar çok şa­şır­dı. De­di ki:
-Sen mek­tu­bu ne yap­tın?
-Mek­tu­bu bir ar­ka­da­şım is­te­di, ona ver­dim.
-Sen be­nim aley­him­de ko­nu­şu­yor, hü­küm­da­rın ağ­zı ko­ku­yor di­yor­muş­sun? Doğ­ru mu?
-Ha­yır, as­la ben öy­le bir şey de­me­dim.
-O hal­de dün hu­zu­ru­ma ge­lin­ce ne­den ağ­zı­nı ka­pa­dın?
Âlim, ha­set­çi­nin sar­mı­sak­lı ye­mek ver­di­ği­ni ve hü­küm­da­rın ra­hat­sız ol­ma­ma­sı için ağ­zı­nı ka­pat­tı­ğı­nı söy­le­yin­ce, hü­küm­dar, âli­min söy­le­di­ği sö­zü tek­rar et­ti:
(Söy­le­di­ğin doğ­ruy­muş. Kö­tü­ye kö­tü­lük kâ­fi gel­di. Ha­set­çi ce­za­sı­nı bul­du.)