MENKIBE .................. VELÎNİN DUASI

Hin­dis­tan’da­ki (Gür­gâ­niy­ye) dev­le­ti­nin hü­küm­da­rı, Sul­tan Se­lim Ci­han­gir hâ­nın oğ­lu Şâh Ci­han, hü­küm­dar ol­mak için ba­ba­sı­na kar­şı gel­di. As­ke­ri çok ve ba­ba­sı ta­ra­fın­da­ki ku­man­dan­la­rın ço­ğu kalb­den ken­di­si­ne bağ­lı ol­du­ğu hal­de, za­fer ka­za­na­ma­dı. O za­ma­nın ev­li­yâ­sın­dan bi­ri­ne ha­li­ni an­la­tıp duâ is­te­di. Ve­lî olan zât de­di ki:
-Se­nin za­fer ka­zan­man için, za­ma­nın dört ev­li­yası­nın sa­na duâ et­me­si lâ­zım­dır. Bun­lar­dan üçü se­nin­le be­ra­ber ise de, en bü­yük­le­ri olan dör­dün­cü­sü bu işe râ­zı de­ğil­dir. O da, İmâm-ı Rab­bâ­nî haz­ret­le­ri­dir.
Şah Ci­han, İmâ­mın hu­zu­ru­nâ ge­lip, duâ et­me­si için yal­var­dı. İmâm-ı Rab­bâ­nî haz­ret­le­ri, ba­ba­sı­na kar­şı gel­me­si­ne mâ­ni’ olup, na­si­hat et­ti ve şöy­le müj­de ver­di:
-Ba­ba­na git, eli­ni öp, gön­lü­nü al! Ya­kın­da ve­fât ede­cek, sal­ta­nat sa­na ka­la­cak­tır. Şâh Ci­hân emir­le­ri­ni din­le­di. Ar­zû­sun­dan vaz­ geç­ti. Az za­man son­ra, ba­ba­sı vef­ât et­ti ve sal­ta­na­ta ka­vuş­tu.

FIKRA ..................     KO­NU­ŞAN KE­Dİ
Evin ha­nı­mı, ak­şam eve dö­nen ko­ca­sı­na sor­du:?
- Pa­pa­ğa­nı­mı­zın ne ol­du­ğu­nu iki gün­dür hiç me­rak et­mi­yor mu­sun?
- Ha­yır, ben bi­zim ke­di­nin dün­den be­ri ne­den ko­nuş­ma­ya baş­la­dı­ğı­nı pek me­rak edi­yo­rum.