GÜNÜN TARİHİ................. ÂİŞE-İ SIDDÎKA ‘’Radıyallahü anhâ’’

Re­sû­lul­la­hın ‘’sal­lal­la­hü aley­hi ve sel­lem zev­ce-i mu­tah­he­ra­sı ve Ebû Bekr-i Sıd­dî­kın ke­rîme­si­dir. Vâ­li­de­si, Ümm-i Rû­man’dır  Hic­ret­ten se­kiz se­ne ön­ce te­vel­lüd ve hic­rî 57 mi­lâdi 13 Tem­muz  678’de 65 ya­şın­da Me­dîne’­de ve­fât et­ti. Bâ­ki kab­ris­ta­nın­da­dır. Ev­lâ­dı ol­ma­dı Ha­dîce-i küb­râ­nın ve­fâ­tın­dan bir yıl son­ra ni­kâh edil­di. Ak­lı, ze­kâ­sı, if­fe­ti ve tak­vâ­sı, şa­şı­la­cak ka­dar çok idi. Re­sû­lul­la­h ta­ra­fın­dan çok se­vi­lir ve çok öğü­lür­dü. Ni­kâ­hı, Al­la­hü te­âlâ­nın em­ri ile ya­pıl­dı. Âyet-i ke­ri­me ile medh edil­miş­dir. Es­hâb-ı ki­râm, müş­kil­le­ri­ni çöz­mek için ken­di­si­ne baş­vu­rur­du.
DÖRTŞEY: Haz­ret-i Âi­şe vâ­li­de­miz şöy­le an­la­tı­yor:
Bir ge­ce Pey­gam­ber efen­di­miz bu­yur­du ki:
‘’Ey Âi­şe! Ge­ce­le­ri şu dört şe­yi yap­ma­dan uyu­ma!
1-Kur’ân-ı ke­rîm ha­tim et­me­den.
2-Be­nim ve di­ğer pey­gam­ber­le­rin şe­fâ­at­le­ri­ne ka­vuş­ma­dan.
3-Mü’min­le­rin ken­din­den hoş­nut et­me­den,
4-Hac et­me­den!...’’
Bun­la­rı söy­le­dik­ten son­ra na­ma­za dur­du. Na­ma­zı­nı bi­ti­rip de ya­nı­ma gel­di­ğin­de, ken­di­le­ri­ne de­dim ki:
-Ey iki ci­ha­nın gü­ne­şi olan Efen­dim! An­nem, ba­bam, ca­nım sa­na fe­dâ ol­sun! Ba­na dört şe­yi yap­ma­mı em­re­di­yor­sun. Ben bun­la­rı bu kı­sa müd­det için­de na­sıl ya­pa­bi­li­rim?
Te­bes­süm ede­rek bu­yur­du­lar ki:
‘’Ya Âi­şe! On­dan ko­lay ne var? Üç ih­lâs-ı şe­rîfi ve bir Fa­ti­hâ  sûre­si­ni okur­san, Kur’ân-ı ke­rîmi hat­met­miş; ba­na ve di­ğer pey­gam­ber­le­re sa­le­vât ge­ti­ri­sen, şe­fâa­ti­mi­ze ka­vuş­muş. Ön­ce mü’min­le­rin ve son­ra da ken­di af­fı­nı di­ler­sen, mü’min­le­ri  ken­din­den hoş­nut et­miş (Süb­hâ­nal­la­hi vel­ham­dü­lil­la­hi ve lâ ilâ­he il­lal­la­hü vah­de­hû lâ şe­ri­ke leh. Le­hül-mül­kü ve le­hül­ham­dü ve hü­ve alâ kül­li şey’in ka­dîr) tes­bi­hi­ni okur­san hac et­miş sa­yı­lır­sın!’’.