MENKIBE .................. HAKİKİ MA’BÛD

Ve­lî bir zât şöy­le an­la­tı­yor:
Bir ge­mi­dey­dim. Rüz­gar, bi­zi bir ada­ya at­tı. Ora­da pu­ta ta­pan bi­ri­ni gör­düm ve ona de­dim ki:
-Bu yap­tı­ğın bir mâ’nâ ifa­de et­mez! Biz bun­la­rı ve bü­tün kâ­ina­tı ya­ra­ta­na ibâ­det ede­riz!
-Öy­le bir ya­ra­tan var mı?
-Evet, her şe­yin hâ­ki­mi O’dur.
-Si­ze bu­nu kim bil­dir­di?
-Bi­ze bir Pey­gam­ber gel­di. Bü­tün bun­la­rı, bi­ze o öğ­ret­ti.
-Si­ze ba­zı işa­ret­ler bı­rak­tı mı?
-Evet, bi­ze ken­di­ne nâ­zil olan ki­tâ­bı bı­rak­tı.
-Onu ge­ti­rin de, bir gö­rüp in­ce­li­ye­yim!
Bu­nun üze­ri­ne Kur’ân-ı ke­rî­mi ge­ti­rip için­de­ki Rah­mân Sû­re­si’ni so­nu­na ka­dar oku­dum. Adam ağ­la­mak­tan ken­di­ni ala­ma­yıp:
-”Bu ke­lâ­mın sâ­hi­bi­ne hiç is­yan edi­lir mi?” di­ye­rek (Ke­li­me-i şe­hâ­det) ge­ti­rip müs­lü­man ol­du.
 

FIKRA  ..................    TA­NIR­MIŞ
Kü­çük Meh­met ağ­la­ya­rak ba­ba­sı­na şi­kâ­yet et­ti:
- Bir ço­cuk be­nim eli­mi ısır­dı.
- Pe­ki onu gör­sen ta­nır mı­sın?
El­bet­te ta­nı­rım. Ku­la­ğı ce­bim­de du­ru­yor.

GÜNÜN TARİHİ ..................   ZARO AĞA
29 Ha­zi­ran 1934’te Tür­ki­ye’nin en yaş­lı ada­mı Za­ro Ağa öl­müş­tü. Dün­ya­nın en uzun ömür ya­şa­mış in­san­la­rın­dan bi­ri olan Za­ro Ağa, Bit­lis’in Mut­ki ka­za­sın­da doğ­muş, pek genç bir yaş­ta İs­tan­bul’a gel­miş­ti. Se­li­mi­ye Kış­la­sı ve Or­ta­köy Câ­mii in­şa­atın­da ça­lı­şan ve 157 yıl­lık öm­rün­de 10 pa­di­şah ve 1 Cum­hur­baş­ka­nı dö­ne­mi ya­şa­mış olan Za­ro Ağa, öm­rü­nün son yıl­la­rın­da İs­tan­bul Be­le­di­ye­si’nin oda­cı kad­ro­sun­da çalışmakta ge­çi­mi­ni ça­lı­şa­rak sağ­la­mak­tay­dı ve ga­yet dinç gö­rü­nü­yor­du.