SOHBET .................. Hz. ÂMİNE’NİN SON SÖZLERİ

Pey­gam­ber efen­di­miz doğ­ma­dan ön­ce, ba­ba­sı Ab­dul­lah ve­fât et­miş­ti. Al­tı ya­şı­na ge­lin­ce, an­ne­si Haz­ret-i Âmi­ne, oğ­lu­nu ya­nı­na ala­rak Me­di­ne’de­ki da­yı­sı­nı zi­ya­re­te gö­tü­rü­yor­du. Yol­da Eb­vâ’ de­ni­len yer­de, Âmi­ne Ha­tun has­ta­lan­dı. Bu sı­ra­da Pey­gam­be­ri­miz ba­şu­cu­na otur­muş, has­ta­lı­ğın­dan ba­yı­lan an­ne­si­ne me­rak­la bak­ma­ya baş­la­mış­tı.
Bay­gın­lı­ğı geç­tik­ten son­ra, Âmi­ne Ha­tun, mü­bâ­rek oğ­lu­nun yü­zü­ne ba­ka­rak, son söz­le­ri­ni şu me­âl­de­ki be­yit­ler­le bi­tir­miş­ti:
-Ey ma’sûm yav­rum!
Se­ni ilâ­hi bir emâ­net ola­rak bı­ra­kıp gi­di­yo­rum. Rab­bim se­ni mes’ut ve mü­bâ­rek ey­le­sin!
Vâ­li­de­nin yok­lu­ğu se­be­biy­le me’yûs ol­ma! (üzül­me!)
Ey ba­ba­sı Ab­dul­lah’tan ye­tim ka­lan yav­rum!
Eğer rü­yâ­la­rım doğ­ru çı­ka­cak olur­sa,Sen bü­tün in­san­la­ra ve Cin­le­re gön­de­ri­le­cek Pey­gam­ber­sin!
He­lâl ve ha­ra­mı bil­dir­me­ğe, bü­tün ha­ki­kat­le­ri du­yur­ma­ğa ve ced­din İb­râ­him aley­his­se­lâ­mın ge­tir­di­ği hak din olan İs­lâ­mi­ye­ti ih­yâ­ya me’mur­sun!
Son­ra şöy­le de­vam  et­ti:
Ya­şa­yan her­kes ölür. Her ye­ni es­kir. Eğer ben ölür­sem, is­mim se­nin­le be­ra­ber anı­la­cak­tır. Çün­kü, ci­ha­nın en gü­zel, ter­te­miz ev­lâ­dı­nı yâ­di­gâr ola­rak bı­ra­kıp gi­di­yo­rum.
Bu söz­le­rin­den son­ra Âmi­ne Ha­tun rûhu­nu tes­lim et­ti. Bu sı­ra­da gayb­tan ağ­la­ma ses­le­ri işi­til­di. Ta’zi­ye için be­yit­ler söy­lü­yor­lar­dı.
 

HAFTANIN YEMEĞİ..................    FIRINDA MAKARNA
Bir ten­ce­re­de­ki kay­na­mış tuz­lu su­da ya­rım ki­lo ka­dar ma­kar­na­yı pi­şi­rin. Son­ra ma­kar­na­la­rı so­ğuk su­da yı­ka­yın. Eri­miş 5 ka­şık te­re­ya­ğı­nı ren­de­len­miş 1 bar­dak ka­şar pey­ni­ri ile ka­rış­tı­rın. Bu ka­rı­şı­mın ya­rı­sı­nı ma­kar­na­lar ile har­man­la­yıp bir tep­si­ye dö­şe­yin. Ka­lan ya­rı­sı­nı da üs­tü­ne dö­kün. Ay­rı­ca 5 yu­mur­ta­yı 1,5 bar­dak süt­le çır­pıp tep­si­de­ki ma­kar­na­la­rın üs­tü­ne dö­küp fı­rı­na ve­rin.
26/6/1985