MENKIBE .................. EMÂNET (MEYYİTZÂDE)

Bir­gün Haz­ret-i Ömer fa­kir­le­re mal da­ğı­tı­yor­du. Bir ki­şi ya­nın­da bir ço­cuk­la gel­di. Haz­ret-i Ömer bun­la­rı gö­rün­ce bu­yur­du ki:
-Süb­hâ­nal­lah, bu ço­cu­ğun sa­na ben­ze­di­ği ka­dar bir­bi­ri­ne ben­zi­yen iki kim­se gör­me­dim.
-Yâ Emi­rel Mü’mi­nîn, bu ço­cu­ğun acâ­ib ha­li­ni sa­na an­la­ta­yım: Bir se­fe­re gi­de­cek­tim. Ha­nı­mım hâ­mi­le idi. Ben bu hal­de bı­ra­kıp gi­di­yor­dum. “Ço­cu­ğu­mu Al­la­hü te­âlâ­ya emâ­net edi­yo­rum” de­dim.
Se­fer­den dö­nün­ce bu ço­cu­ğun an­ne­si öl­müş­tü. Bir ge­ce kom­şu­lar­la ko­nu­şur­ken, kar­şım­da­ki me­zar­lık­tan bir ateş gör­düm. “Bu ateş ne­dir?” di­ye sor­dum. “Bu ateş, se­nin ha­nı­mı­nın kab­rin­den çı­kar. Biz onu her ge­ce gö­rü­rüz” de­di­ler.
“Süb­hâ­nal­lah, ha­nı­mım na­maz kı­lar oruç tu­tar­dı. Bu ateş ne­dir?” di­ye me­rak edip git­tim. Kab­ri­ni aç­tım. Bir lâm­ba ya­nı­yor, ışık­ta bu ço­cuk oy­nu­yor­du. Bir ses işit­tim.
“Bu­nu bi­ze ıs­mar­la­mış­tın. Şim­di sa­na ve­ri­yo­ruz.” Ben de “Ne olur­du bu­nun an­ne­si de di­ri ol­say­dı” de­dim.
O za­man: “Eğer an­ne­si­ni de ıs­mar­la­say­dın, ona da ço­cuk gi­bi ve­rir­dik.” den­di.    

SOH­BET.......................................KUR’ÂN-I KE­RέMİ AN­LA­MAK
Kur’ân-ı ke­rî­min ha­kî­kî ma’nâ­sı­nı an­la­mak, öğ­ren­mek is­ti­yen bir kim­se, din âlim­le­ri­nin ke­lâm ve fı­kıh ve ah­lâk  ki­tâb­la­rı­nı oku­ma­lı­dır. Bu ki­tâb­la­rın hep­si, Kur’ân-ı ke­rîm­den ve ha­dis-i şe­rif­ler­den alın­mış ve ya­zıl­mış­dır. Kur’ân ter­cü­me­si di­ye ya­zı­lan ki­tâb­lar, doğ­ru ma’nâ ve­re­mez. Oku­yan­la­rı, bun­la­rı ya­zanların fi­kir­le­ri­ne, dü­şün­ce­le­ri­ne ve mak­sat­la­rı­na esîr eder ve dinden ayrılmalarına se­bep olur.
Kur’ân-ı ke­rîmin, lâ­tin harf­leri ile ya­zıl­ma­sı­na da im­kân ol­mu­yor. Çün­kü bu harf­ler­de, Kur’ân-ı ke­rîm harf­le­ri­nin hep­si­nin kar­şı­lı­ğı yok­tur. Bu­nun için, ma’nâ bo­zu­lu­yor. Oku­nan, Kur’ân ol­ma­yıp, ma’nâ­sız ve­yâ rast­ge­le ma’nâ­lar ve­ren, bir ses yı­ğı­nı olu­yor.