SOHBET .................. İMÂM-I MUHAMMED ŞEYBÂNİ

İmâm-ı Âzam Ebû Ha­nî­fe haz­ret­le­ri­nin ta­le­be­si­dir. Ha­lî­fe Hâ­rûn Re­şîd ken­di­si­ne çok hür­met eder­di.
İmâm-ı Mu­ham­med, İmâm-ı Şafi’înin de ho­ca­sı ve üvey ba­ba­sı idi. Ölün­ce bu­nun bü­tün ki­tâp­la­rı İmâm-ı Şafi’îye ka­la­rak, onun il­mi­nin ar­ta­ma­sı­na yar­dım et­miş­tir. Bu­nun için İmâm-ı Şâ­fi’î, “Ye­min ede­rim ki, fı­kıh bil­gim, İmâm-ı  Mu­ham­med’in ki­tap­la­rı­nı oku­mak­la art­tı. Fı­kıh bil­gi­sin­de de­rin­leş­mek is­te­yen, Ebû Ha­nîfe­nin ta­le­be­si ile be­ra­ber bu­lun­sun.” de­di.
Din bil­gi­le­rin­de bin ka­dar ki­tap yaz­mış­tır.
BEN UYUR­SAM: İmâm-ı Mu­ham­med haz­ret­le­ri her ge­ce­nin an­cak üç­te bi­rin­de ya­tar, is­ti­ra­hat eder­di. Ken­di­si­ne:
-Ni­çin da­ima uya­nık du­rur­sun! di­ye sor­duk­la­rın­da;
-”Na­sıl uyu­ya­bi­li­rim? Bü­tün müs­lü­man­lar, bi­zim bir işi­miz olur­sa, hâ­li­mi­zi ona arz eder, der­di­mi­ze der­man an­cak o olur der­ler­ken, uy­ku gö­zü­me gi­rer mi? Ben uyur­sam din ha­rab olur.” bu­yur­du. Ge­ce oda­sın­da iken, ya­nın­da bir le­ğen bu­lun­du­rur ve göm­le­ği­ni çı­ka­rır­dı. Bu­yu­rur­du ki; “Uy­ku sı­cak­tan­dır. Ben ise el­bi­se­mi çı­kar­mak ve le­ğen­de­ki su ile vü­cû­dümü ıs­lat­mak­la, uy­ku­yu gi­de­ri­rim.”