SOHBET ....................... BEBEĞİN KONUŞMASI

Haz­ret-i Mu­ham­med aley­his­se­lâ­mın aley­hin­de ol­ma­dık söz­ler söy­le­yip küs­tâh­lık ya­pan bir ka­dın var­dı ve pey­gam­be­ri­mi­zi hiç sev­mez­di.
Bir­gün bu ka­dı­nın bir ço­cu­ğu dün­ya­ya gel­di. İki-üç ay­lık ol­du­ğu bir sı­ra­da onun­la so­kak­ta gi­der­ken Pey­gam­be­ri­mi­ze rast­gel­di. Ka­dın yi­ne mü­na­se­bet­siz­lik­ler yap­ma­yı dü­şü­nü­yor­du. Fa­kat, on­dan ön­ce kun­dak­ta­ki ço­cu­ğu ko­nuş­ma­ya baş­la­dı ve Pey­gam­be­ri­mi­ze ba­ka­rak de­di ki:
-”Ey Al­la­hın Re­sû­lü, sa­na se­lâm ol­sun!”
Ka­dın şaş­tı, do­na­kal­dı. Pey­gam­be­ri­miz gü­lüm­se­ye­rek dur­du, ço­cu­ğa ba­ka­rak bu­yur­du ki:
-”Ey ço­cuk, be­nim Al­lah Re­sû­lü ol­du­ğu­mu na­sıl bil­din? Be­nim adı­mı ve ba­ba­mın is­mi­ni sa­na kim öğ­ret­ti?”
Ço­cuk tat­lı tat­lı gü­le­rek:
-”Ba­na bun­la­rı âle­mi ya­ra­tan Al­la­hü te­âlâ öğ­ret­ti. O Al­lah ki, di­ler­se her­şe­yi ya­ra­tır.”
Ço­cuk bi­raz dur­du; tek­rar ko­nuş­ma­ya baş­la­dı:
-”Ey Al­lah’ın Re­sû­lü, ba­na duâ ey­le de Cen­net­te si­zin hiz­me­ti­ni­zi ben gö­re­yim!”
Pey­gam­be­ri­miz ço­cuk için duâ et­ti. Mem­nun gö­rü­nen ço­cuk yi­ne de­di ki:
-”Sa­na ina­nan ve imân ge­ti­ren ne bah­ti­yar­dır, se­ni in­kâr eden ve sa­na kü­für eden ne bed­baht­tır! Al­lah on­la­rı dün­ya­da da âhı­ret­te de re­zîl ve pe­ri­şan ede­cek­tir.”
Son­ra ço­cuk Ke­li­me-i şe­hâ­det ge­ti­re­rek ru­hu­nu tes­lim et­ti. Bu­nu hay­ret­le gö­ren ka­dın, der­hal ora­da müs­lü­man ol­du, ağ­lı­ya­rak yal­var­dı:
-”Be­ni ba­ğış­la,yâ Re­sû­lal­lah! Bey­hû­de ge­çen gü­nah­kâr öm­rü­me çok ya­nı­yo­rum.”
Pey­gam­be­ri­miz ka­dı­na dö­ne­rek şun­la­rı bu­yur­du:
“Sa­na müj­de ol­sun! Şim­di bir­çok me­le­ğin sa­na ke­fen­lik­le­ri­ni Cen­net­ten ge­tir­di­ği­ni gö­rü­yo­rum.”
Ka­dın bu söz­le­ri du­yun­ca der­hal ru­hu­nu tes­lim et­ti ve ço­cu­ğu gi­bi son ne­fes­te, Ke­li­me-i şe­hâ­det ge­ti­re­rek can ver­di.