SOH­BET............................................KUR’ÂN-I KE­RÎM

Kur’ân-ı ke­rîm, nazm-ı ilâ­hî­dir. Nazm, lü­gat­da, in­ci­le­ri ipe diz­me­ğe de­nir. Ke­li­me­le­ri de, in­ci gi­bi, yan­ya­na diz­me­ğe nazm de­nil­miş­tir. Şi­ir­ler bi­rer nazm­dır. Kur’ân-ı ke­rî­min ke­li­me­le­ri ara­bîdir. Fa­kat, bu ke­li­me­le­ri yan­ya­na di­zen, Al­la­hü te­âlâ­dır. Bu ke­li­me­ler, in­san di­zi­si de­ğil­dir ve de­dik­le­ri gi­bi, Mu­ham­med “aley­his­se­lâm”, Al­la­hü te­âlâ ta­ra­fın­dan, mü­bâ­rek kal­bi­ne bil­di­ri­len şey­le­ri, arab­ca ola­rak an­lat­mış de­ğil­dir. Bu ara­bi ke­li­me­ler, Al­la­hü te­âlâ ta­ra­fın­dan di­zil­miş ola­rak âyet ha­lin­de gel­miş­tir. Ceb­râ­il “aley­his­se­lâm”  is­min­de­ki bir me­lek, bu âyet­le­ri, bu ke­li­me­ler­le ve bu harf­ler­le oku­muş. Mu­ham­med “aley­his­se­lâm” da, mü­bâ­rek ku­lak­la­rı ile işi­te­rek, ez­ber­le­miş ve he­men Es­hâ­bı­na oku­muş­tur. Al­la­hü te­âlâ, Kur’ân-ı ke­rîmi Ku­reyş ka­bî­le­sînin lü­ga­tı ile, di­li ile gön­der­miş­tir.

SAĞLIK......................    EL ÇATLAMASI
Kış mev­si­min­de so­ğuk­tan, el, ayak de­ri­le­ri çat­lar. Hat­tâ ka­nar. Kü­çük bir şi­şe­ye bir li­mon sı­kı­lır. Üze­ri­ne iki mis­li gli­se­rin ko­nup çal­ka­la­nır. Ge­ce ya­tar­ken, çat­lak yer­ler bu­nun­la uğu­lur.