MENKIBE İHLÂS VE DUÂ

Ab­dul­lah ib­ni Mü­bâ­rek’in kö­le­si var­dı. Bi­ri­si ken­di­si­ne, (Se­nin bu kö­len, ke­fen soy­gun­cu­lu­ğu ya­pı­yor da sa­na pa­ra ve­ri­yor) de­di. Çok üzül­dü. Bir ge­ce onu ta­kip et­ti. Kab­ris­ta­na git­ti. Bir kab­ri aç­tı ve için­de na­ma­za dur­du. Ab­dul­lah ib­ni Mü­bâ­rek onu uzak­tan gö­rü­yor­du. Bi­raz da­ha yak­laş­tı. Kö­le­ye bak­tı. Üs­tün­de es­ki bir el­bi­se var­dı. Yü­zü­nü top­ra­ğa sü­rü­yor, ağ­lı­yor, in­li­yor­du. Bu hâ­li gö­rün­ce, bi­raz ge­ri çe­kil­di ve ağ­la­dı. Bir kö­şe­de otur­du. Kö­le sa­ba­ha ka­dar ora­da kal­dı.Son­ra çık­tı, kab­rin üze­ri­ni ört­tü ve mes­ci­de gel­di. Sa­bah na­ma­zı­nı kıl­dı ve: “Yâ Rab­bi, sa­bah ol­du, Ya­lan­cı sâ­hi­bim ben­den pa­ra is­te­ye­cek. Bil­di­ğin yer­den se­nin ka­pı­nın fa­kîri­ne ver’’ de­di.Gök­te bir nûr gö­rün­dü ve kö­le­nin eli­ne bir gü­müş in­di. Ab­dul­lan ib­ni Mü­bâ­rek da­ya­na­ma­dı, kalk­tı. Kö­le­nin ba­şı­nı ku­ca­ğı­na al­dı. Hem ba­şı­nı öpü­yor hem de ‘’Se­nin gi­bi kö­le­ye bin can fe­dâ ol­sun. Efen­di sen­sin, ben de­ği­lim.’’ Kö­le bu hâ­li gö­rün­ce: ‘’ Yâ Rab­bi, mâ­dem ki, per­dem yır­tıl­dı, sır­rım âşi­kâr ol­du, dün­ya­da ra­ha­tım kal­ma­dı. İz­ze­tin hak­kı için, di­le düş­me­den emâ­ne­ti­ni al’’ de­di ve efen­di­si­nin ku­ca­ğın­da can ver­di.

BUNU BİLİYOR MUSUNUZ?........................................NA­MAZ VE SAĞ­LIK

Kalp yet­mez­lik­le­ri­ni ve da­mar sert­li­ği­ni na­maz ha­re­ket­le­ri­nin ön­le­di­ği­ni bi­li­yor mu­su­nuz?
Na­maz­da­ki kı­yam, rü­kû ve sec­de ha­re­ket­le­ri da­mar­la­ra ve kal­be izo­met­rik ek­zer­siz­ler yap­tı­rır. Bu ise da­mar­la­rın elâs­ti­ki­ye­ti­ni sağ­la­dı­ğı gi­bi, da­mar ci­dâ­rın­da­ki ar­tık­la­rı uzak­laş­tı­ra­rak, da­mar sert­li­ği­ni de ön­le­mek­te­dir.
Ay­nı du­rum, be­yin da­mar­la­rı için de ge­çer­li­dir. Bu­nun için­dir ki, na­maz kı­lan­lar­da bu­na­ma gi­bi ze­kâ ge­ri­li­ği tes­bit edil­mez.

¥ Ata eyer ge­rek, eye­re er ge­rek.
¥ Ata­nın sa­na­tı oğ­lu­na mi­ras­tır.
¥ At at olun­ca­ya ka­dar, sa­hi­bi mat olur.