GÜ­ZEL SÖZ­LER........................................................YA­BAN­CI GÖ­ZÜY­LE

İs­lâ­mi­ye­tin sâ­de, fa­kat nû­ra­ni ih­ti­şa­mı­nı id­rak et­tik­den son­ra, bu­lut­lu ve ka­ran­lık bir deh­liz­den, gü­neş ışı­ğı­na ka­vuş­muş bir adam gi­bi ol­dum.    Lord Had­ley
MENKIBE    İBRÂHÎM DÜSÛKÎ (kuddise sirruh)
Sey­yid İb­râ­hîm haz­ret­le­ri, Mı­sır­da Nil neh­ri­nin ba­tı ta­ra­fın­da­ki Dü­sûk kö­yün­den­dir. Ba­ba­sı Ebûl­mecd haz­ret­le­ri de bü­yük bir zât olup Mer­kas kö­yün­de ikâ­met eder­di. Ne­se­bi, İmam-ı Alî Rı­zâ vâ­sı­ta­sı ile Haz­ret-i Alîye (ra­dı­yal­la­hü anh) ula­şır. Sey­yid Bur­hâ­nüd­din İb­râ­him Dü­sû­kî haz­ret­le­ri 653 (m. 1255) Şa’bân ayı­nın otu­zun­cu ge­ce­si doğ­muş­tur. Er­te­si gün Ra­ma­zan mı­dır, de­ğil mi­dir di­ye, halk ara­sın­da bir te­red­düt hâ­sıl ol­du. Hi­lâ­lin gö­rü­lüp gö­rül­me­di­ği hak­kın­da o ci­var­da otu­ran Şeyh Mu­ham­med bin Hâ­run hazretlerine mürâcaat edildi. Şeyh Mu­ham­med bin Hâ­run ke­şif, yo­lu ile  Sey­yid İb­râ­him Dü­sû­kî­nin doğ­du­ğu yıl, Ra­ma­za­nın  ilk gü­nü oruc­lu ola­ca­ğı­na vâ­kıf ol­du­ğun­dan, onun şu ilk ke­râ­me­ti­ni ve yük­sek ma­ka­mı­nı, ken­di­si­ne mü­râ­ca­at eden­le­re an­lat­mak için: ‘’Gi­di­niz, bu ge­ce do­ğan şu mü­bâ­rek ço­cu­ğun bu­gün me­me emip em­me­di­ği­ne ba­kı­nız’’ de­di. Git­ti­ler, İb­râ­hîm Dü­sû­kînin an­ne­si, Şeyh Ebûl-Feth Vâ­sı­tînin kı­zı Sey­yi­de Fâ­tı­ma idi. Ona sor­du­lar. O da üz­gün bir hal­de: ‘’Bu­gün sa­bah­le­yin fe­cir vak­tin­den be­ri hiç em­me­di’’ de­di. Bu­nu Şeyh Mu­ham­med bin Hâ­run’a an­lat­tı­lar. Ön­ce ço­cu­ğun an­ne­si­ne: ‘’Üzül­me­sin, ak­şam­le­yin emer’’ di­ye ha­ber gön­der­di, son­ra da, Ra­ma­zan baş­la­dı mı di­yen­le­re, baş­la­dı bu­yur­du.

GÜNÜN TARİHİ ....................   JAPONYA ZELZELESİ
2 Şu­bat 1703’te dün­ya­nın en bü­yük zel­ze­le­le­rin­den bi­ri Uzak­do­ğu’da Ja­pon ada­la­rı­nı ca­ne­vin­den vur­muş­tu. Ben­ze­ri pek az gö­rül­müş bir fe­lâ­ke­te yol açan bu zel­ze­le so­nu­cu 200.000 ki­şi ha­yat­la­rı­nı kay­bet­miş; Ja­pon­ya’nın pek çok şeh­ri bu zel­ze­ley­le bü­yük mad­di za­ra­ra uğ­ra­mış, bir ta­kım köy ve ka­sa­ba­lar ha­ri­ta­dan si­li­nir­ce­si­ne yer­le bir ha­le gel­miş­ti. Zel­ze­le­nin kı­şın en ko­yu bir za­ma­nı­na rast­la­ma­sı, ay­rı­ca bir­çok ki­şi­nin de so­ğuk­tan don­ma­sı­na yol aç­mış­tı.