YİLİĞİN MÜKÂFATI......................(Dünden Devam)

Bu ifa­de­ye bir di­ye­ce­ği olup ol­ma­ya­ca­ğı so­ru­lan dâ­vâ­cı de­di ki:
–Yâ Re­sû­lul­lah, ma­dem ki kar­de­şi­mi­zin mak­sa­dı be­ni ra­hat­sız et­mek de­ğil, bi­lâ­kis ba­na iyi­lik yap­mak­mış; o hal­de ben­de hak­kı­mı he­lâl et­tim, dâ­vam­dan vaz­geç­tim. 
Bu söz üze­ri­ne be­râ­et eden İb­ra­him efen­di; kan ter için­de mah­ke­me­den kur­tu­la­rak ye­ri­ne gel­di ve sa­bah er­ken­den rü­yâ­da ba­şı­na ge­len­le­ri dü­şü­ne dü­şü­ne ta­vaf eder­ken, ay­nı ada­mı ay­nı yer­de ev­vel­ki gi­bi uyu­du­ğu­nu gör­dü ve de­di ki:
–Şu yap­tı­ğı­nı gör­dün­ mü? Be­ni Re­sû­lul­lah’a şi­kâ­yet et­tin, hâ­lâ he­ye­can­dan tit­re­mek­te­yim.
Adam gü­le­rek şu ce­va­bı ver­di:
– Ben çok fa­kir adam­dım, ge­çen­ler­de bir sı­kın­tı ile kar­şı­laş­tım, yü­zü­mü kı­zar­ta­rak siz­den sa­da­ka is­te­dim; siz de be­ni da­ha baş­ka­sı­na yüz­su­yu dök­tür­me­ye­cek ka­dar bir yar­dım­la kur­tar­dı­nız. Bu iyi­li­ği­ni­ze kar­şı ben de si­zi Re­sû­lul­lah efen­di­miz ile gö­rüş­tür­mek is­te­dim ve bu ba­ha­ne­yi bul­dum, mak­sa­dım şi­kâyet de­ğil, se­ni Pey­gam­ber efen­di­miz­le gö­rüş­tür­mek­ti; ama sen utan­dı­ğın­dan Hâ­kim mev­ki­in­de otu­ran Re­sû­lul­lah efen­di­mi­ze ba­ka­ma­dın! (SON).