MENKIBE ..................... KÜÇÜK MİSAFİR

Ev­li­yâ­dan Ma­ruf-u Ker­hi haz­ret­le­ri­ne bi­ri­si ge­lip sor­du:
-Ço­cuk­lar­dan da ve­li olur mu?
-Ne­den so­ru­yor­sun?
De­yin­ce şöy­le an­lat­tı:
“Evim­den ba­lık is­te­di­ler, al­dım. Bir ço­cuk ge­lip; de­di ki:
-Am­ca şu ka­bın içi­ne koy ­da ben gö­tü­re­yim.
Ba­lı­ğı, elin­de­ki ka­bın içi­ne koy­dum. Eve gi­der­ken yol­da ikin­di eza­nı okun­du. Ço­cuk sor­du:
-Am­ca şu mes­ci­de gi­dip na­maz­la­rı­mı­zı kı­la­lım ne der­sin?
-Pe­ki de­dim.
Mes­cid­de ce­ma­at­la na­maz kıl­dık, eve gel­dik. Ka­bı bo­şal­tır­ken, ço­cu­ğun ha­li­ni ha­nı­ma söy­le­dim. De­di ki:
-Bel­ki im­ren­miş­tir. Bi­raz bek­le­sin. Ba­lık­tan kı­zar­tıp ve­re­yim.
Ço­cu­ğa bek­le­me­si­ni söy­le­dim. Oruç­lu ol­du­ğu­nu söy­le­di.
-Öy­ley­se if­ta­rı biz­de ya­pa­lım.
-Pe­ki, gi­dip mes­cid­de otu­ra­yım.
Ak­şam na­ma­zı­na  mes­ci­de git­tim. Na­maz­dan son­ra ço­cu­ğu alıp eve ge­tir­dim. Ye­me­ği ye­dik. “Bizde yat” de­dim, ra­zı ol­du. Sa­bah na­maz vak­ti bi­zim oda­nın ka­pı­sı vu­rul­du:
-Kim o?
-Aç ba­ba, be­nim!
Bu oğ­lu­mun se­si idi, şa­şır­dım. Zi­râ kö­tü­rüm idi. Se­vinç­le sor­dum.
-Ça­buk an­lat, na­sıl kalk­tın!?
-An­ne­min ve se­nin, mi­sa­fir ço­cu­ğun ter­bi­ye ve ibâ­de­te olan mu­hab­bet ve dü­ş­kün­lü­ğü hak­kın­da­ki söz­le­ri­ni­zi duy­dum .Ba­na hü­zün gel­di ve o hü­zün­le, şöy­le dua et­tim:
“Ya Rab­bi, bu mü­bâ­rek mi­sâ­fir hür­me­ti­ne ba­na şi­fâ ver!”
Kalk­tım, ken­di­mi sıh­hat­li bul­dum.
¥ İnsan göre, göre, hayvan süre süre.
¥ İstediğini söyleyen, istemediğini işitir.
¥ İşini kış tut da, yaz çıkarsa bahtına.