GÖRGÜ ............... YEMEK YERKEN

Sa­ha­be­den Ebu Se­le­me’nin oğ­lu an­la­tı­yor:
He­nüz beş-al­tı ya­şın­da idim. Bir gün be­ni Pey­gam­ber Efen­di­mi­zin oda­sı­na gö­tü­rüp, ye­mek ik­ram et­ti­ler. Ben rast­ge­le eli­mi so­kup kar­nı­mı do­yur­ma­ya ça­lış­tı­ğım­da şöy­le bu­yur­du:
(Ev­lâ­dım, ön­ce Al­lah’ın is­mi­ni an, “Bis­mil­lah” de. Sağ elin­le ve önün­den ye!)
Pey­gam­be­ri­mi­zin bu tav­si­ye­si­ni ha­ya­tım bo­yun­ca unut­ma­dım ve tat­bik et­tim. Eli­ni yı­ka­ma­dan ge­lip sof­ra­ya otu­ran bir ço­cu­ğa şöy­le bu­yur­du:
(Yav­rum, ön­ce eli­ni yı­ka, öy­le­ce sof­ra­ya otur ki, şey­tan se­nin­le bir­lik­te ye­me­sin.)

FIKRA   ...............   MA­Kİ­NİST Bİ­Lİ­YOR MU
Ce­mal, Es­ki­şe­hir’de tre­ne bi­ner. Ama­cı İs­tan­bul’a git­mek­tir. Kont­rol me­mu­ru bi­le­ti­ni gö­rün­ce: “Ama,” der, “bu tren An­ka­ra’ya gi­di­yor.” 
Ce­mal dü­şün­me­den so­rar:
-“Pe­ki ma­ki­nist yan­lış ta­ra­fa git­ti­ği­ni bi­li­yor mu?” 

HAFTANIN YEMEĞİ  ...............  EKMEKLİ YAHNİ
Ya­rım ki­lo ko­yun eti­ni kay­na­ta­rak kö­pü­ğü­nü alın; bir sü­re da­ha kay­na­tın. Ay­rı kap­ta doğ­ran­mış ya­rım ki­lo so­ğa­nı pem­be­leş­ti­rin. Et­le­ri de su­dan çı­ka­rıp so­ğa­na ka­ta­rak  bir sü­re­de de bir­lik­te pi­şi­rin. Bir ge­ce ön­ce­den ıs­la­tı­lıp ha­zır­lan­mış ye­te­ri ka­dar no­hu­du kat­tık­tan son­ra, et­le­rin haş­lan­dı­ğı su­yu üs­tü ör­tü­lün­ce­ye ka­dar ilâ­ve edip iyi­ce pi­şi­rin. Ser­vis ta­ba­ğı­na kı­zar­mış ek­mek di­lim­le­ri ya­yıp yah­ni­yi bo­şal­tın.
¬ Dost sanma şanlı, vaktinde dost olanı, dost bil gamlı vaktinde elinden tutanı.
¬ Kabiliyetli çıkak, ustadan usta olur.
¬ Karakteri sağlam olan olan yoldan çıkartılamaz.