TA­RİH ................ TU­LUM­BA­CI­LAR YA­RI­ŞI

Ye­ni­çe­ri Ağa­sı­na bağ­lı bir te­şek­kül ola­rak ku­ru­lan TU­LUM­BA­CI­LAR OCA­ĞI, za­man­la di­ğer mü­him mü­es­se­se­ler­de de teş­ki­lat­lan­dı.
Re­is­le­ri Tu­lum­ba­cı-Ba­şı idi.
Yan­gın ol­ma­dı­ğı za­man­lar, baş­la­rı­na bü­yük bir sa­rık sa­rar­lar­dı. Omuz­la­rın­da (kar­tal ka­nat) de­dik­le­ri kır­mı­zı ka­put; diz­den aşa­ğı­sı çıp­lak, kır­mı­zı ye­me­ni gi­yer­ler­di.
Der­se­âdet’in (İs­tan­bul’un) yan­gın­la­rı­nı sön­dür­mek üze­re, muh­te­lif semt­ler­de (Kol­luk)lar ku­rul­muş­tu. 1759’da 51 semt­te kol­luk mev­cut­tu.
1874’te Ma­ca­ris­tan’dan, Ziç­ni isim­li bir uz­man ge­ti­ril­di. Onun ye­tiş­tir­di­ği ele­man­lar­la, bir İt­fâ­iye Ta­bu­ru teş­kil edil­di. Son­ra da İt­fâ­iye Ala­yı ku­rul­du.
Cum­hu­ri­yet dev­ri­ne ka­dar fa­ali­yet gös­te­ren bu bir­lik­le­rin gö­rev­le­ri, da­ha son­ra şeh­re­mâ­ne­ti­ne (Be­le­di­ye­ye) dev­re­dil­di.
Res­mî Tu­lum­ba­cı­lar­dan baş­ka her ma­hal­le, is­te­di­ği tak­dir­de, Tu­lum­ba Teş­ki­lâ­tı ku­ra­bi­li­yor­du. Semt­le­rin uça­rı de­li­kan­lı­la­rı, bu iş­te öna­yak olur­lar­dı. Hem spor, hem de (Rı­zâ-i LİL­LAH) için ya­pı­lan, bu yan­gın sön­dür­me gay­re­ti; bü­tün İs­tan­bul’u sar­mış­tı. Ma­hal­le­nin nâ­mu­su, şe­re­fi ad­de­di­len Tu­lum­ba­cı­lık fa­ali­ye­ti­ne; es­naf­tan ka­lem efen­di­si­ne, zâ­bit­le­re, il­mi­ye men­sup­la­rı­na ka­dar her­kes iş­ti­rak eder­di. Uzun don, fa­ni­la, ya­lı­na­yak, baş­ta kü­lah, yan­gı­na ko­şar­lar­dı. Ma­hal­le Tu­lum­ba­cı­la­rı­nın da Re­is, İkin­ci Re­is, Fe­ner­ci, Kö­ken­ci, Bo­ru­cu gi­bi ida­re­ci­le­ri var­dı. Omuz­daş de­nen ne­fer­ler ise Tu­lum­ba­yı ta­şır­lar­dı.

FIKRA  ................    DOK­TOR KİM­MİŞ?
Ace­mi şo­för, yol­dan ge­çen bir ya­ya­ya ha­fif­çe çar­pıp ye­re yık­mış­tı. He­men inip ada­mı kal­dır­dı, kal­dı­rı­ma  çık­ma­sı­na yar­dım et­ti, son­ra: “Ba­kın,” de­di. “yi­ne şans­lıy­mış­sı­nız... Şu­ra­da bir dok­tor mu­aye­ne­ha­ne­si var. İyi ki ka­za bu­ra­da ol­du.  Adam­ca­ğız hal­siz bir şe­kil­de gü­lüm­se­ye­rek ce­vap ver­di: “Bi­li­yo­rum... o dok­tor be­nim çün­kü...”