Şİ­İR ................. YOL­CU İLE ARA­BA­CI

–Gur­bet yok­luk­tan ka­ra, has­ret ölüm­den acı.
Ne za­man tü­ke­ne­cek bu yol­lar, ara­ba­cı?
–He­nüz ba­na “Yo­lu­nun so­nu bu­dur!” den­me­di,
Ben öm­rü­mü har­ca­dım, bu yol­lar tü­ken­me­di.
-At­la­rı hız­lı sür ki, kö­ye pek geç var­ma­sın,
Ni­şan­lı­mın göz­le­ri yol­lar­da ka­rar­ma­sın.
-Düş­tü­ğüm yol­lar gi­bi uzun­dur be­nim ta­sam,
Bek­le­ye­nim ol­sa da râ­zı­yım ka­vuş­ma­sam...
-Bir ke­re gör­se gö­züm kö­yün ay­dın­lı­ğı­nı
Kül bağ­lar içe­rim­de bu kı­zıl kor yı­ğı­nı.

FIKRA  .................    BİR­ŞE­YİN KAL­MAZ
Sa­la­mon bir kaç gün­dür ken­di­ni iyi his­set­mi­yor, vi­zi­te­ler yük­sek ol­du­ğu için dok­to­ra da gi­de­mi­yor­du. Der­di­ni aç­tı­ğı bir ar­ka­da­şı: “Öy­ley­se be­nim gi­bi ya­pıp dok­tor Le­vi’ye git. İlk vi­zi­te­si 500 li­ra­dır ama on­dan son­ra­ki­le­ri­ne 250 şer li­ra alır.” 
Sa­la­mon ar­ka­da­şı­nın tav­si­ye­si­ne uya­rak Dr. Le­vi’ye git­ti. Kur­naz­lık ya­pıp:
- Mer­ha­ba dok­tor bey, ben yi­ne gel­dim. de­di.
Dok­tor onu mu­aye­ne et­tik­ten son­ra va­zi­ye­ti an­la­dı ve şöy­le de­di:
- Mü­him bir şe­yi­niz yok. Ge­çen se­fer­ki ilâç­lar­dan gün­de üçer de­fa alır­sa­nız bir şey­ci­ği­niz kal­maz.”