GÜ­NÜN TA­Rİ­Hİ ................ ÖMER BİN HAT­TAB

Es­hâb-ı ki­râ­mın en bü­yük­le­rin­den, Aşe­re-i mü­beş­şe­re­den­dir. Ya­ni (Cen­net­le müj­de­le­nen 10 ki­şi­den bi­ri­dir.) Re­sû­lul­la­hın ikin­ci ha­li­fe­si­dir. Ku­rey­şin bü­yük­le­rin­den idi. Çok gü­zel ko­nu­şur­du. Ön­ce, Re­sû­lul­la­ha düş­man idi. Re­sû­lul­la­ha, pey­gam­ber ol­du­ğu bil­di­ril­di­ği gü­nün al­tın­cı yı­lın­da müs­lü­man ol­du.
Bü­tün ga­za­lar­da bu­lun­du. Ars­lan gi­bi dö­ğüş­tü. Uhud­da Re­sû­lul­la­hın ya­nın­dan ay­rıl­ma­dı. Dâ­imâ doğ­ru söy­le­di­ği için (Fâ­ruk) den­di. Ha­lî­fe Ebû Bekr, ve­fât ede­ce­ği za­man, Es­hâb-ı ki­râmın ile­ri ge­len­le­ri­ni ça­ğı­rıp gö­rüş­tük­ten son­ra, haz­ret-i Öme­ri ha­lîfe tayîn et­ti. Emî­rül­mü’mi­nîn is­mi­ni al­dı. Az za­man­da o ka­dar çok yer al­dı ki, tâ­rih­çi­le­ri şa­şırt­tı. Ku­düs’e gi­dip, adâ­le­ti ile rum­la­rı hay­rân bı­rak­dı. Kad­si­ye za­fe­ri­ni ka­za­na­rak, or­du­la­rı azak de­ni­zi­ne ka­dar iler­le­di. Tu­nus’a ka­dar feth olun­du.
Dört­bin zi­yâ­de câ­mi, mes­cid ya­pıl­dı. Haz­ret-i Mu’âvi­ye­yi Şam vâ­li­si yap­dı. Ken­di de Şam’a gel­di. Her se­ne hac yap­tı. On bu­çuk se­ne ve ye­di gün, dün­yâ­da hiç gö­rül­me­miş bir adâ­let­le ha­li­fe­lik yap­dı. 23. cü yıl zil­hic­ce­sin­de, bir sa­bah na­ma­zı­na gi­der­ken, Mu­gi­re­teb­ni Şu’be ­haz­ret­le­ri­nin kö­le­si Ebû Lü’lü’ Fi­ruz ta­ra­fın­dan bı­çak­la kar­nı­na vu­ru­la­rak, yir­mi­dört sa­at son­ra, 63 ya­şın­da 3 Ka­sım 644’de şe­hid ol­du. Huc­re-i se’adet­te haz­ret-i Ebû Bek­rin ya­nı­na defn edil­di.
CAMİ VE ARSA: Bir yahudi Hz. Ömere:
-Ya Ömer, filan yerde cami yapıyorlar. Cami yaparken benim arsama taşırdılar. Arsam eksildi.
Hz. Ömer durumu incelettirdi. Yahudinin doğru söylediği anlaşılınca:
-Caminin o bölümünü yıkın, yeniden yapın, bu adamın arsasına geçmesin, emrini verdi.
-Yok ya Ömer, ben hakkımdan vaz geçtim, arsam camiye kalsın.
Kelime-i şehâdet getirerek müslüman oldu.