MANZUM HİKÂYE................YAZIK OLDU GEYİĞE

Hay­van­lar hep be­ra­ber gü­zel ses­siz ya­şar­ken
Yi­ye­cek­le­ri bi­ter, her za­man­kin­den er­ken.

Bu­nun far­kı­na va­rıp suç­lu­yu arar­lar he­men 
Der­ler: şuc­lu kim ise öl­dü­re­lim er­ken­den.

Top­la­nır­lar or­man­da ka­ra­rı al­mak için.
Se­çim ya­par­lar ön­ce ha­ki­mi bul­mak için.

Se­çim so­nun­da til­ki ha­kim­li­ği ka­za­nır
Ge­lip ha­kim önün­de hay­van­lar sı­ra­la­nır.

Ça­ğı­rır ön­ce kur­du “Ne yap­tın?” di­ye so­rar.
“Ço­ban bir gün uyu­muş, kır­dım iki­yüz da­var”

“Bu se­nin ta­bii hak­kın ya­pa­bi­lir­sin
Se­nin as­la su­çun yok hemen gi­de­bi­lir­sin”

İkin­ci mah­kûm olan ayı ge­lir hu­zu­ra
Su­çu­nu so­rar ha­kim, “Sen ne yap­tın hay­ro­la?

Ayı kal­kar aya­ğa ve­rir ha­ki­me ce­vap:
“Bah­çı­van uyu­yor­du bah­çe­yi et­tim ha­rap”

Ha­kim he­men gü­le­rek “Se­nin me­zi­ye­tin” der.
Bah­çe­yi bo­zan ayı suç­suz ola­rak gi­der.

Da­ha son­ra mah­ke­me de­vam edip sü­rer­ken,
Ha­kim he­sap so­ru­yor bi­zim ma’sum ge­yik­ten:

“Sen ne  yap­tın ey ge­yik! An­lat sen de ba­ka­yım!
“An­la­ta­yım ha­kim bey, sen­den mi sak­lı­ya­yım.”

Ge­zi­yor­dum bir kır­da tüy­le­rim eki­ne değ­di.
O bir buğ­day ba­şa­ğı ya­vaş­ça ba­şın eğ­di.”

“Ta­mam” de­di til­ki “Sen se­bep ol­dun kıt­lı­ğa!”
He­men ha­ber ver­di hay­van­lar or­du­su­na.

Top­la­dı hay­van­la­rı ka­ra­rı gö­rüş­tü­ler,
Bi­zim mâsum ge­yi­ği pay edip bö­lüş­tü­ler.