ŞİİR ................ DUA

Ulu mev­lam şu ka­ran­lık yol­la­rı
Bi­zi Hak­ka ulaş­tı­ran yol­lar et!
İh­ti­ras­la ki­lit­len­miş kolları
Bir­bi­ri­ni ku­cak­layan kol­lar et!

Mu­hab­be­tin gön­lü­mü­ze hız ol­sun
Güt­tü­ğü­müz Hak­ka va­ran iz ol­sun
Önü­mü­ze di­ken­ler toz ol­sun.
Yo­lu­muz­da di­ken­le­ri gül­ler et!

MENKIBE  ................  DUA
Ârif­le­rin Sul­ta­nı Ba­ye­zid-i Bis­ta­mi an­la­tı­yor;
-Be­nim za­ma­nım­da yet­miş­bin ka­dar ve­li var­dı. Bun­la­rın her­bi­ri ibâdet, ke­şif ve ke­râmet sa­hi­bi kim­se­ler­di. Ara­la­rın­da ke­râ­me­ti du­yul­muş meş­hur ol­muş ve­li­ler de çok­tu. Fa­kat o as­rın kut­bu, ku­tup­lu­ğu keş­fe­dil­me­miş olan ve ai­le­si­nin na­fa­ka­sı için ge­ce gün­düz dük­kâ­nın­da ça­lı­şan oku­ma yaz­ma bil­me­yen bir de­mir­ci idi.
Bir­gün o de­mir­ci­nin dük­kâ­nı­na var­dım. Se­lâm ver­dim. Se­lâ­mı­mı al­dı. Ya­nı­ma ge­lip ben­den dua ta­lep et­ti.
Ben ona de­dim ki;
-Sen dua­yı ba­na et!
-Fa­kat sa­na duayı et­mek­le be­nim der­dim tes­kin ol­maz ki!
-Aca­ba ne gi­bi bir der­di­niz var?
-Aca­ba, mah­şer gü­nün­de, bu ka­dar kul­la­rın ha­li ne olur? di­ye­rek ağ­la­ma­ya baş­la­dı.
Onun der­di ba­na da­hi te­sir et­ti. Ken­di­mi tu­ta­ma­yıp ben de ağ­la­dım. O va­kit şöy­le bir­şey kal­bi­ne doğ­du;
“Bun­lar nef­sim, nef­sim di­yen­ler­den de­ğil­dir. Üm­me­tim, üm­me­tim di­yen­ler­den­dir.”

¥ İn­sa­nın ar­ka­da­şı az­dı­rır.
¥ İs­ba­tı­na muk­te­dir ol­ma­dı­ğın şe­yi söy­le­me.
¥ İs­te­di­ği­ni söy­le­yen, is­te­me­di­ği­ni işi­tir.