ŞİİR ................ BİZİ MAHRUM EYLEME

Lüt­fun di­le­riz Mev­lâ- Bi­zi mah­rum ey­le­me
Ey âlâ­lar­dan âlâ- Bi­zi mah­rum ey­le­me

Kutb-u Ev­li­ya için- Sadr-ı As­fi­ya için
Fahr-i En­bi­ya için- Bi­zi mah­rum ey­le­me

Yü­züm ka­ra sa­kal ak- Rah­met na­za­rıy­la bak
İz­zin Ce­lâ­lin­çün Hak- Bi­zi mah­rum ey­le­me

Ey bi­zim al­la­hı­mız- Dü ci­han­da şa­hı­mız
Ba­ğış­la gü­nâ­hı­mız- Bi­zi mah­rum ey­le­me
Yu­nus Em­re

MENKIBE ................       İMÂM-I AZÂM’IN KOMŞUSU “Radıyallahü anh”
Yu­suf İb­ni Ha­lid an­la­tır:
İmâm-ı Â’zâm’ın bir kom­şu­su var­dı. Her ge­ce evi­ne sar­hoş ge­lir­di. Bir gün po­lis­ler, bu­nu sar­hoş­ken ya­ka­la­yıp hap­se at­tı­lar. Haz­re­ti İmam sor­du:
-Kom­şu­mu­zun se­si ku­la­ğı­ma gel­mez ol­du.
Ta­le­be­le­ri ce­vap ver­di:
-Hap­se koy­du­lar.
Bu­nun üze­ri­ne İmam Va­li­ye git­ti. Va­li İmam-ı gö­rün­ce ace­le ile ye­rin­den kal­kıp onu kar­şı­la­dı, ga­yet ne­za­ket ve il­ti­fat­la su­al et­ti:
-Teş­ri­fi­ni­zin se­be­bi ne­dir efen­dim?
-Po­lis­ler kom­şu­mu­zu hap­set­miş­ler.
-Böy­le ehem­mi­yet­siz şey için zat-ı âli­niz ni­ye bu­ra­ya ka­dar yo­rul­du­nuz.Bir ha­ber yol­la­say­dı­nız ser­best bı­ra­kır­dım.
Va­li, ar­ka­daş­la­rı ile bir­lik­te o suç­lu­yu ser­best bı­ra­kıp kalp­le­ri­ni şâ­det­tik­ten son­ra şöy­le de­di.:
-”He­pi­ni­zi Haz­re­ti İmam’ın hür­me­ti­ne ser­best bı­rak­tım, şük­ran bor­cu ona­dır.”
O genç töv­be edip, fı­kıh âlim­le­rin­den ve din­de söz sa­hi­bi olan­lar­dan ol­du.