GÜ­NÜN TA­Rİ­Hİ ................ SON TRAM­VAY

Uzun yıl­lar bo­yun­ca İs­tan­bul’un yü­kü­nü çe­ken tram­vay­lar, 3 Ekim 1966’da ta­ma­men ta­ri­he ka­rış­mış­tı. İs­tan­bul ya­ka­sın­da­ki tram­vay­la­rın kal­dı­rıl­ma­sın­dan (11 Ağus­tos 1961) 5 yıl son­ra Ka­dı­köy ya­ka­sın­dan da kal­dı­rıl­mış­tı. 3 Ekim 1966 gü­nü çi­çek­ler ve yap­rak­lar­la do­nan­mış tram­vay­lar Ka­dı­köy ve Üs­kü­dar ta­raf­la­rın­da son hiz­met­le­ri­ni yap­mış­lar­dı. Tram­vay­lar Ka­dı­köy’de ha­zır­la­nan bir mü­ze­ye ko­nur­ken, bir bö­lü­mü de mo­tor­la­rı sö­kü­lüp, İETT’nin Kü­çük­çek­me­ce’de­ki yaz­lık kamp ye­rin­de ba­ra­ka ha­li­ne ge­ti­ril­miş­ti.

FIKRA ................     BU DA DÜ­ŞÜ­NÜR
Ho­ca bak­mış ki ada­mın bi­ri pa­zar­da bir pa­pa­ğa­nı 100 al­tı­na sa­tı­yor, he­men ko­şup hin­di­si­ni alıp gel­miş ve “Yüz al­tı­na hin­di!”§  “Yüz al­tı­na hin­di!”  di­ye ba­ğır­ma­ya baş­la­mış. Bir dos­tu onu gör­müş: “Aman Ho­ca,”  de­miş, “Hin­di yüz al­tı­na olur mu?” 
- Olur el­bet­te, di­ye ce­vap  ver­miş ho­ca. “Bak şu adam kü­çü­cük ku­şu yüz al­tı­na sa­tı­yor ya.” 
- Evet ama o pa­pa­ğan... Ko­nu­şur.”
- Ol­sun, o ko­nu­şur­sa bu da dü­şü­nür.”

HAF­TA­NIN YE­ME­Ğİ  ................  PAT­LI­CAN MU­SAK­KA­SI
MAL­ZE­ME­Sİ: 750 gram pat­lı­can, 2,5 ka­şık tereya­ğı 1 ta­ne so­ğan, 200 gram kuş­ba­şı ko­yun eti, tuz, 1 kah­ve ka­şı­ğı bi­ber, 1 kah­ve ka­şı­ğı ba­har, 2 ta­ne do­ma­tes.
HA­ZIR­LA­NI­ŞI: Pat­lı­can­la­rın ka­buk­la­rı­nı kı­sım kı­sım so­yu­nuz. Ön­ce or­ta­dan son­ra uzun­la­ma­sı­na dör­de bö­lü­nüz. Kız­gın yağ­da kı­zar­tı­nız. Sü­zü­nüz. Di­ğer ta­raf­ta doğ­ran­mış so­ğan­la­rı et­le­ri yağ ile ka­vu­ru­nuz. Pem­be­le­şin­ce in­di­ri­niz. Tuz, bi­ber ba­har eki­niz. Ten­ce­re­ye et­le­ri ko­yu­nuz, or­ta­sı­na do­ma­te­sin ka­buk­la­rı­nı so­ya­rak dör­de bö­lüp yer­leş­ti­ri­niz. Pat­lı­can­la­rı di­zi­niz ve üze­ri­ni ör­te­cek ka­dar su ile di­ğer do­ma­tes­le­ri ren­de­le­ye­rek ko­yu­nuz. Ha­fif ateş­te pi­şi­ri­niz.