MEN­KI­BE ................ AN­NE HAK­KI

Oku­du­ğu bir âyet üze­ri­ne er­ken­den eve dö­nen Bâ­ye­zîd-i Bis­tâ­mi haz­ret­le­ri­ne, an­ne­si, ni­çin böy­le er­ken dön­dün di­ye so­rar. Ce­vâ­bın­da: “Bir âyet gör­düm. Al­la­hü te­âlâ ken­di­si­ne ve sa­na hiz­met et­me­mi emr edi­yor. Bu­nun için he­men hiz­me­te koş­tum. Ya be­nim için Al­la­hü te­âlâ­ya yal­var, sa­na hiz­met ede­yim; ya­hud bı­rak, ken­di­mi Al­la­ha ve­re­yim’’ der. An­ne­si de: “Se­ni Al­la­ha bı­rak­tım. Ken­di­ni yal­nız O’na ver’’ der.
Bâ­ye­zîd haz­ret­le­ri ken­di­si­ni Al­la­hü te­âla­ya ver­di, ama an­ne­si­nin de hiz­me­tin­den ay­rıl­ma­dı. Al­la­hü te­âlâ­nın em­ri de böy­le idi. So­ğuk, don­du­ru­cu bir kış ge­ce­si, an­ne­si yat­tı­ğı yer­den oğ­lu­na ses­le­nip su is­te­di. Bâ­ye­zîd, buz­lar­la kap­lı des­ti elin­de, an­ne­si­nin ba­şu­cu­na gel­di. Fa­kat an­ne­si tek­râr uyu­muş. An­ne­si­ni uyan­dır­ma­dı, bek­le­di. Sa­at­ler­ce bek­le­di. Ni­ha­yet ka­dın uyan­dı ve mı­rıl­dan­dı: ‘’Su, su!’’ de­di. Bâ­ye­zîd su­yu uzat­tı. So­ğuk­tan Bâ­ye­zîdin eli don­muş, par­mak­la­rı des­ti­ye ya­pış­mış­tı. Bu hâ­li gö­ren an­ne­si: “Yâ Rab­bi! Ben oğ­lum­dan râ­zı­yım, sen de râ­zı ol!’’ di­ye cân-ü gö­nül­den düâ et­ti.

KA­DIN VE EV................    OYUN
Oyun oy­na­mak her ço­cuk için bü­yük bir ih­ti­yaç­tır ve ço­cuk­lar mut­la­ka oyu­nun zev­ki­ni tat­ma­lı­dır. Ço­cuk­la­rın oyun oy­na­ma­la­rı­na ma­ni ol­ma­ma­lı­dır. Oyun ço­cu­ğun ze­kâ­sı­nı ge­liş­ti­rir, ka­bi­li­ye­ti­ni art­tı­rır, bir çok da bil­gi­ler ka­zan­ma­sı­nı sağ­lar. Böy­le­ce ço­cu­ğun ne­le­re ka­bi­li­yet­li ol­du­ğu­nu an­la­mak su­re­tiy­le, onu is­ti­da­dı nis­be­tin­de ge­liş­tir­mek müm­kün olur. Mi­mar Si­nan’ın ço­cuk­lu­ğun­da bah­çe­ler­de su yol­la­rı te­sis et­me­si, ufak bi­na­lar ya­pa­rak oyun­lar oy­na­ma­sı ve so­nun­da yap­tı­ğı eser­ler­le bü­tün ci­ha­nın tak­di­ri­ni ka­zan­mış meş­hur bir mi­mar ol­ma­sı, ço­cuk­la­ra san’at oyun­la­rı­nın da çok lü­zum­lu ve fay­da­lı ol­du­ğu­nu gös­ter­mek­te­dir.