GÜNÜN TARİHİ ................ SULTAN İBRAHİM’İN VEFATI

Sul­tan İb­râhîm Os­man­lı pâ­di­şah­la­rı­nın on­se­ki­zin­ci­si­dir. Bi­rin­ci Ah­med Hân ile Mah-ı pey­ker Kö­sem Sul­ta­nın oğ­lu­dur. 1640 da ha­li­fe ol­du. Di­ni­ne çok bağ­lı ol­du­ğu için, düş­man­la­rı, bu­nu çok kö­tü­le­di­ler. Ya­lan hi­kâ­ye­ler uy­dur­du­lar.

SULTAN İBRAHİM’İN DÛÂSI: At­las Ok­ya­nu­su ile Hind Ok­ya­nu­su ara­sın­da, tit­re­tme­dik yü­rek bı­rak­ma­yan bü­yük Os­man­lı Hâ­ka­nı IV. Mu­rad, 8 şu­bat 1640 ak­şa­mı sa­at 20.00’de ve­fât ey­le­di.
Du­rum der­hal, Vâ­li­de­si Kö­sem Sul­ta­na bil­di­ril­di. O da he­men Ve­li­aht da­ire­si­ne koş­tu. Ha­yat­ta ka­lan Tek Os­man­lı Şeh­zâ­de­si oğ­lu İb­ra­him Hân, pa­di­şah ola­cak­tı. Müj­de­yi, biz­zat ken­di­si ver­mek is­ti­yor­du.
Sul­tan İb­ra­him, kar­şı­sın­da an­ne­si­ni gö­rün­ce pek şa­şır­dı. He­le ağa­be­yi­nin ölü­mü ve­ya müj­de­yi (tah­ta çı­ka­ca­ğı­nı) öğ­re­nin­ce; büs­bü­tün şa­şır­dı. Hat­ta:
-Bi­ze tâht ve sal­ta­nat ge­rek­mez, ka­rın­da­şım sağ ola!.. Biz­den ne is­ter­siz?
gi­bi cüm­le­ler­le, şaş­kın­lı­ğı­nı bel­li et­ti.
Is­rar üze­ri­ne, ağa­be­yi­nin ce­se­di­ni gör­mek is­te­di.
Ko­ca Sul­tan MU­RAD HÂN, ya­ta­ğın­da son de­fa ya­tı­yor­du. Yü­zün­de­ki ör­tü kal­dı­rıl­dı. Me­hâ­bet­li ve sâ­kin gö­rü­nü­yor­du.
Ar­tık pa­di­şah ol­du­ğu­na ina­nan Sul­tan İb­ra­him, o ge­ce Cü­lûs (tah­ta geç­me) me­râ­si­mi ya­pıl­ma­sı­nı is­te­me­di. Ağa­be­yi­nin ve bü­tün ced­le­ri­nin ruh­la­rı­na; Yâ­sin oku­du, du­alar et­ti.
9 şu­bat 1640 gü­nü, Ci­hân Tah­tı’na ge­çen Sul­tan İb­ra­him Hân, 24 ya­şı­nı 3 ay ge­çi­yor­du. Bi­at­la­rı (Pa­di­şah­lı­ğı­nı tas­dik ve teb­rik eden­le­ri) ka­bul eder­ken yap­tı­ğı şu düâ, çok gü­zel ve an­lam­lı­dır:
‘’-Al­la­ha hamd ede­riz ki, bi­zim gi­bi za­if bir ku­lu­nu, bu ma­kâ­ma lâ­yık gör­dü...Ya Rab, ey­yâm-ı sal­ta­na­tı­mız­da, üm­met-i Mu­ham­me­di hoş-hâl ey­le. Ve da­hi bir­bi­ri­miz­den biz­le­ri hoş­nûd ey­le...’’