MENKIBE ................. İMÂM-I A’ZÂMDAN

Bir kim­se, bir mes’ele­si­ni hal­let­mek için İmam-ı Âzâ­ma gel­di. İmâm-ı A’zam evin­den çık­mış, atı­na bi­nip ayak­la­rı­nı özen­gi­ye ko­yar­ken o kim­se su­ali­ni sor­du. İmam bir an dü­şün­dük­ten son­ra şöy­le ce­vap ver­di:
-Se­nin bu su­ali­nin ce­va­bı, Kur’ân-ı ke­rîm­de açık­ça yok­tur. Kur’ân-ı ke­rî­mi baş­tan so­na ka­dar dü­şün­düm, ce­va­bı­nı bu­la­ma­dım. İs­ter­sen biraz bek­le, he­men ge­lir, sa­na doğ­ru ce­va­bı ve­ri­rim.
Bu men­kı­be, İmâm-ı A’za­mın il­mi­nin ne de­re­ce yük­sek ol­du­ğu­nu gös­ter­mek­te­dir. Bir an­da Kur’ân-ı ke­rî­min bü­tün ah­kâ­mı­nın kal­bin­de hâ­sıl ol­ma­sı şa­şı­la­cak bir mes’ele­dir.
Bü­yük­ler­den bi­ri­si an­la­tır: Va­sıt şeh­rin­de fa­zi­let­li bir zat var­dı. İs­mi “Nu­man’ın kö­le­si” idi, bu za­tı bu­lup is­mi­nin ni­çin böy­le ol­du­ğu­nu sor­dum:
-Sen o yük­sek ima­mın na­sıl kö­le­si, azad­lı­sı ol­dun?
-An­nem öl­dü­ğü za­man, ben kar­nın­da idim. Yı­ka­yı­cı­lar, an­ne­mi yı­kar­lar­ken kar­nın­da­ki ço­cu­ğun can­lı ol­du­ğu­nu an­la­mış­lar, du­ru­mu Haz­ret-i İmâ­ma an­lat­mış­lar, o da  he­men kar­nı­nı sol ta­raf­tan ya­rın, ço­cu­ğu çı­ka­rın de­miş. Dok­tor, ay­nı yer­den kar­nı­nı ya­rıp be­ni çı­kar­mış. Bu­nun için onun azad­lı­sı­yım, ona da­ima dua ede­rim.

HAFTANIN YEMEĞİ  .................  SALÇALI KÖFTE
Ya­rım ki­lo da­na kıy­ma­sı­nı, 3 di­lim ek­mek içi, ren­de­len­miş 2 so­ğan, 3 diş sar­mı­sak, 1 de­met de­re­otu, 1 fin­can ren­de­len­miş ka­şar, 1 yu­mur­ta ile iyi­ce yo­ğu­run. Köf­te ha­li­ne ge­ti­re­rek bir ta­va­da mı­sı­rö­zü ya­ğın­da kı­zar­tıp ta­ba­ğa alın. Ay­nı ya­ğa pü­re ha­li­ne ge­ti­ril­miş olan 2 iri do­ma­tes ko­yun. Köf­te­le­ri bu sal­ça­ya di­zin. 2 bar­dak su ko­yun. Ye­me­ği, su­yu­nu çe­kin­ce­ye ka­dar kay­na­tın.

¬ Allah, kulunun karasını yüzüne vurmaz.