SOHBET .............................. Hazreti FATIMANIN ÜSTÜNLÜĞÜ

Me­sâ­bîh’de der ki: Haz­ret-i Âi­şe (ra­dı­yal­la­hü an­hâ) bil­dir­miş­tir: Ez­vâc-ı tâ­hi­rât ola­rak he­pi­miz Re­sû­lul­la­hın hu­zûrun­da idik. Fâ­tı­ma (ra­dı­yal­la­hü an­hâ) gel­di Re­sû­lul­lah Fâ­tı­ma­yı gö­rün­ce: ‘’Ey kı­zım, mer­ha­ba’’ bu­yur­du. Son­ra ya­nı­na oturt­tu. Giz­li ko­nuş­tu­lar. Fâ­tı­ma çok ağ­la­dı. Ke­rîme­si­nin üzül­dü­ğü­nü gö­rün­ce, bir da­ha giz­li ola­rak bir şey­ler söy­le­di. O za­man Fâ­tı­ma gül­dü. 
Re­sû­lul­lah se­âdet­le kal­kıp gi­din­ce, Fâ­tı­ma’dan, giz­li ko­nuş­tuk­la­rı­nın ne ol­du­ğu­nu sor­dum. ‘’Re­sû­lul­la­hın sır­rı­nı if­şâ ede­mem’’ de­di. Re­sûl aley­his­se­lâm âhi­re­te in­ti­kal edin­ce, tek­rar sor­dum. Haz­reti Fâ­tı­ma de­di ki: Ön­ce­ki giz­li ko­nuş­ma­mız­da ba­bam: ‘’Ceb­râ­il aley­his­se­lâm her se­ne bir ker­re, Ku­rân-ı ke­ri­mi be­nim­le kar­şı­lık­lı okur­du. Bu se­ne iki ker­re oku­du. Bun­dan ece­li­min yak­laş­tı­ğı an­la­şı­lır. Al­la­hü te­âlâ­dan sa­kın ve sa­bır­lı ol! Ben se­nin için gü­zel se­le­fim’’ bu­yur­du. Onun için ağ­la­dım.Üzül­dü­ğü­mü gö­rün­ce, ikin­ci ker­re, ge­ne giz­li olan ko­nuş­ma­sın­da ‘’Ey Fâ­tı­ma, Cen­net ka­dın­la­rı­nın en üs­tü­nü ola­cak­sın. Râ­zı ol­maz mı­sın?’’ bu­yur­du. Baş­ka bir ri­vâ­yet­te ise, ‘’Ehl-i Bey­tim­den ba­na en ön­ce sen ka­vu­şur­sun’’ bu­yur­du. Bu ha­be­re çok se­vin­dim ve gül­düm.

SOH­BET.........................................NA­SIL MÜS­LÜ­MAN OL­DU? (9)
Na­maz bi­tip hut­be de okun­duk­tan son­ra, Ab­dül­hay be­ni elim­den tu­ta­rak min­be­re gö­tür­dü. Min­be­re gi­der­ken ye­re bağ­daş kur­muş olan­la­ra çarp­ma­mak için son de­re­ce­de dik­kat edi­yor­dum. Ni­ha­yet min­be­re var­dım ve mer­di­ven­le­ri­ni çık­ma­ya baş­la­dım. Da­ha ilk adım­la­rı­mı at­tı­ğım za­man, be­yaz sa­rık­lar al­tın­da bu­lu­nan bir­çok yüz­le­rin tar­la için­de­ki pa­pat­ya­lar gi­bi, ba­na çev­ril­di­ği­ni gö­rü­yor­dum. Min­ber et­ra­fın­da top­lan­mış olan ule­ma (din bil­gi­le­ri), ba­na teş­vîk edi­ci na­zar­lar­la ba­kı­yor­lar­dı. On­la­rın bu ba­kı­şı ba­na ge­re­ken kuv­ve­ti ve­ri­yor­du. Min­be­re çık­tım. Et­râ­fı­ma bak­tım. Önüm­de mu­az­zam bir in­san de­ni­zi var­dı. Her­kes ba­şı­nı kal­dır­mış, dik­kat­le be­ni din­li­yor­du. 
(Devamı yarın)