MENKIBE ................ RIZIK YİYİCİ

Bir gün Hâ­te­mi Âsem ga­za­ya git­mek is­te­di. Ha­nı­mı­na de­di ki:
-Ben dört ay­lık se­fe­re gi­di­yo­rum. Bu dört ay­lık müd­det için ne ka­dar na­fa­ka is­ter­sin?
-Ya­şa­ya­ca­ğım ka­dar
-Ne ka­dar ya­şa­ya­ca­ğı­nı an­cak Al­lah bi­lir.
-Öy­ley­se be­ni, rız­kı­mı ve­re­ne ıs­mar­la!
Ha­tem bu sö­zü çok be­ğe­nip bir mik­tar na­fa­ka bı­rak­tı. Kom­şu ka­dın­la­rı ge­lip, ded­iler ki:
-Ha­tem’den ni­çin na­fa­ka is­te­me­din?
-O da be­nim gi­bi rı­zık yi­yi­ci­dir, ve­ri­ci de­ğil...

SOH­BET................................NA­SIL MÜS­LÜ­MAN OL­DU? (2)
Re­sim al­tın­da bu­lu­nan açık­la­ma­dan an­la­şıl­dı­ğı­na gö­re, bu re­sim, Ara­bis­tan’da, kü­çük bir şe­hir­de, bir med­da­hı din­le­yen Arap­la­rı gös­te­ri­yor­du. Ben o za­man onal­tı ya­şın­day­dım. Ma­ca­ris­tan’da bir kol­tu­ğa ku­rul­muş olan ben üni­ver­si­te ta­le­be­si Ma­car, bu res­me bak­tık­ça, ken­di­mi san­ki ora­da, o Arap­la­rın ya­nın­da gö­rü­yor, med­da­hın tat­lı ve gür se­si­ni du­yu­yor, bun­dan zevk alı­yor­dum. Bu re­sim ba­na yo­lu­mu gös­ter­di: He­men Türk­çe öğ­ren­me­ye baş­la­dım. Çün­kü ar­tık do­ğu ile il­gi­le­ni­yor­dum. Türk­çe öğ­ren­dik­çe, far­kı­na var­dım ki, Türk­çe’nin şi­iri, Fars­ça; ne­si­ri ise arap­ça ile tak­vi­ye edil­miş­tir. O hal­de, Do­ğu’yu iyi­ce an­la­mak için, bu iki di­li de öğ­ren­mek ge­re­ki­yor­du. İlk üni­ver­si­te tâ­ti­lin­de Ma­ca­ris­tan‘a en ya­kın olan do­ğu mem­le­ke­ti­ne, Bos­na’ya git­me­ye ka­rar ver­dim. He­men yo­la çık­tım. Bos­na’ya ge­lin­ce, bir ote­le iner in­mez “Bu­ra­da­ki müs­lü­man­lar ne­re­de bu­lu­nur?” di­ye sor­dum. Ba­na bir yer gös­ter­di­ler. Ora­ya git­tim. Türk­çe­yi da­ha an­cak ya­rım ya­ma­lak bi­li­yor­dum. Aca­ba Türk­ler­le an­la­şa­bi­le­cek miy­dim?
(Devamı yarın)

¬ Rehbersiz yola gidilmez.
¬ Rüzgar eken fırtına biçer.