ŞİİR .............. ELVEDA

Seni gayet sevmişdik,
Çok bereket görmüştük,
Her ay sen ol demiştik,
Elveda yâ Ramazan!

Mü’minlerin felâhı,
Âbitlerin salâhı,
Yakıp gitti günahı
Elveda yâ Ramazan!

Yine gelsin diyoruz,
Her zaman istiyoruz,
Ağlayıp inliyoruz,
Elveda yâ Ramazan!

Bak Ramazan gidiyor
Mü’min feryat ediyor,
Hasreti zordur diyor,
Elveda yâ Ramazan! 

SOH­BET..............    PEY­GAM­BE­Rİ­Mİ­ZİN HA­KEM­Lİ­Ğİ

He­nüz, Re­sû­lul­lah’a Pey­gam­ber­lik gel­me­den ön­ce, Kâ­be’nin tâ­mi­rin­de, her ka­bî­le ken­di­ne isâ­bet eden kıs­mı­nı yap­tı­rı­yor­du. Kâ­be’nin du­va­rı yük­se­lip de Ha­cer’ül-Es­ved ye­ri­ne ko­na­cak­tı. Ku­reyş’den her ka­bî­le, Ha­cer’ül-Es­ved’i ye­ri­ne koy­mak şe­re­fi­ni ken­di­le­ri ka­zan­mak is­ti­yor­lar­dı. Bu su­ret­le ka­bîle­ler ara­sın­da şid­det­li mü­na­ka­şa­lar zu­hur et­ti. Ni­ha­yet, Ku­reyş’in en yaş­lı­sı bu­lu­nan Ümey­ye bin Mu­ğir, Ku­reyş’in ile­ri ge­len­le­ri­ni Mes­cid’de top­la­dı. Ora­da, ih­ti­lâfı hal­let­mek için şu tek­lif­te bu­lun­du:
-Şim­di bu­ra­ya, Sa­fa ka­pı­sın­dan ilk de­fa kim gi­rer­se, onu ha­kem ta­yin ede­lim.
O sı­ra, Re­sû­lü Ek­rem efen­di­mi­zin ka­pı­sından içe­ri  gir­di­ği­ni gö­rün­ce, ora­da bu­lu­nan­lar hep bir ağız­dan:
-İş­te Mu­ham­med’ül emîn gir­di. He­pi­miz hük­mü­ne ra­zı­yız, de­di­ler.
He­men onun ya­nı­na gi­de­rek, ara­la­rın­da an­la­şa­ma­dık­la­rı ko­nu­da ha­kem ol­ma­sı­nı tek­lif et­ti­ler.
Pey­gam­be­ri­miz, bir ha­lı ge­tirt­ti. Ha­cer’ül-Es­ved’i üze­ri­ne koy­du. Her ka­bî­le­den bi­rer ki­şi is­te­di. Bun­la­ra da ha­lı­nın ke­nar­la­rın­dan tut­tu­rup kal­dırt­tı. Son­ra da, mü­bâ­rek el­le­ri ile ta­şı tu­tup ye­ri­ne koy­du­lar.
Böy­le­ce, Ku­reyş ara­sın­da çık­ma­sı muh­te­mel olan bir ha­di­se, on­la­rın ha­kem­li­ği ile ön­len­miş ol­du.