ŞİİR ................ ELVEDA

Sa­yık­lar ar­tık dil­ler,
Üzün­tü­lü gö­nül­ler,
Ötü­yor­du bül­bül­ler,
El­ve­da yâ Ra­ma­zan!

Mah-ı guf­ran gi­di­yor,
Gö­zü­müz kan ağ­lı­yor,
Yü­rek­le­ri dağ­lı­yor,
El­ve­da yâ Ra­ma­zan!

SOHBET.......................................ANA-BABA HAKKI
Ana-ba­ba­yı ve yakın akrabayı ziyâret etmek vahacibdir.
Hiç ol­maz­sa, se­lâm gön­de­re­rek, tat­lı mek­tup ya­za­rak gönüllerin almalıdır. Selâmın, mektûbun ve sözle, para ile yardımın miktârı  ve zamanı yokdur. Lüzûm ve imkânı kadar yapılır. Bunlar önce anaya, sonra babaya, sonra evlâda, sonra ecdâda, sonra erkek ve kız kardeşlere, am­calara, ha­lalara, da­yılara ve tey­zelere yapılır­. Bunlardan sonra, amca oğluna, amca kızına ve hala dayı ve teyze çocuklarına, sonra nikâh sebebi ile akrabâ olanlara, sonra komşularına, yardım ve ihsan etmek çok savâbtır.

FIKRA   ................   BÜ­YÜK FİL ÖL­DÜ
Hay­va­nat bah­çe­si­nin ka­pı­sın­da bir vah­şi hay­van ba­kı­cı otur­muş, içi­ni çe­ke­rek ağ­lı­yor­du. Hay­van ter­bi­ye­ci­le­rin­den bi­ri, onu bu ka­dar üz­gün bir hal­de gö­re­rek sor­duu: “Ne­ye ke­der­li­sin; nen var böy­le?”  Bü­yük fil Bam­bo öl­dü, “Öl­dü­ğü­nü bi­li­yo­rum. Onu çok mu se­vi­yor­dun?”, “Yoo!  O hal­de ni­çin bu ka­dar ke­der­li­sin?”  Na­sıl ke­der­le­nip ağ­la­mam ya­hu; mü­dür, onu gör­me­ye be­ni me­mur et­ti! 

BİLİYOR MUSUNUZ? ................  PAPAĞAN
Pa­pa­ğa­na du­du ku­şu da de­nir. Bir­kaç ke­li­me­yi tek­rar­la­yan­la­rı ol­du­ğu gi­bi, bir cüm­le­yi ya­nıl­ma­dan tek­rar­la­yan­la­rı da var­dır. Pa­pa­ğa­na ko­nuş­ma­yı öğ­ret­mek için, önü­ne bir ay­na ko­ya­rak, ay­na ar­ka­sın­dan ko­nu­şu­nuz. Pa­pa­ğan, ay­na­da gör­dü­ğü ak­si­ni ken­di­siy­le ko­nu­şu­yor zan­ne­der ve kı­sa za­man­da ko­nuş­ma­yı öğ­re­nir.