ŞİİR ............... ELVEDA

Se­vap ayı gi­di­yor,
El­ve­da yâ Ra­ma­zan!
Bi­ze ve­dâ edi­yor,
El­ve­da yâ Ra­ma­zan!

Di­yor­duk; Al­lah, Al­lah!
Gi­di­yor se­vi­len mâh,
Ede­lim ah ile vah!
El­ve­da yâ Ra­ma­zan!

SOH­BET...........................................ZE­KÂT MAL­LA­RI
1-Se­ne­nin ek­se­ri za­ma­nın­da, ça­yır­da pa­ra­sız ot­la­yan dört ayak­lı hay­van­lar.
2-Al­tın ile gü­müş.
3-Ti­câ­ret için alı­nıp, ti­câ­ret için sak­la­nı­lan (Ti­câ­ret eş­yâ­sı).
4-Yağ­mur su­yu ve­yâ ne­hir, de­re su­yu ile su­la­nan top­rak­lar­dan çı­kan mah­sül­ler. Bun­la­rın ze­kâ­tı­na (Uşr) de­nir. Uşr ver­mek, Kur’an-ı ke­rim­de, En’am sû­re­si­nin yüz­kırk­bi­rin­ci âye­tin­de emr edil­miş, on­da bi­ri­nin ve­ril­me­si de ha­dîs-i şe­rîf­de bil­di­ril­miş­tir. Uşr, mah­sû­lün on­da bi­ri­dir. Kul bor­cu olan bor­cu­nu düş­mez. Uş­ru­nu tam ve­rir.
Ze­kâ­tın far­zı: Ze­kâ­tın far­zı bir­dir. Bu da, niy­yet et­mek­tir. Niy­yet kalb ile olur. Ma­lın ze­kâ­tı­nı ayı­rır­ken ve­yâ ve­rir­ken (Al­lah rı­zâ­sı için, ze­kât ve­re­ce­ğim) di­ye niy­yet et­mek kâ­fi­dir. Sö­ze ba­kıl­maz.

Bİ­Lİ­YOR MU­SU­NUZ?................................................TİM­SAH
Tim­sa­hın düş­ma­nı bir cins kö­pek­tir ki bu­na kelb-i bah­ri ya­ni de­niz kö­pe­ği der­ler. Tim­sah ağ­zı açık uyur. Bu­nu kol­la­yan de­niz kö­pe­ği, ça­mu­ra bu­la­nır ve üze­rin­de­ki  ça­mu­ru ku­rut­tuk­tan son­ra tim­sa­hın ağ­zı­na gi­rer, ba­ğır­sak­la­rı­nı yer, tim­sah ölün­ce de kar­nın­da­ki­le­ri çı­ka­rır.

¥ Emek­siz ye­mek ol­maz.
¥ Da­nı­şan dağ­lar aş­mış, da­nış­ma­yan düz yol­da şaş­mış.