ŞİİR ................ TURGUT REİSİN ŞAHADETİ

Dörtyüz sene evveldi kanlı, büyük bir gündü;
“Büyük Türk”ün al yeşilli bayrağını taşıyan
Donanması “Malta” daydı. Akdeniz’de düğündü:
Ölüm gelin olmuş idi, güveyidi her kahraman!

Türk’ün çelik ve sert eli mağriplere uzanmış,
“Mata”daki haydutların boğazından tutmuştu;
“Sent-Elmo”nun kayaları sıcak kanlara kanmış,
Keskin kılıç, gülle, mızrak çok yiğit uyutmuştu!

Şahinlerin yuvasından yüksek duran bir hisar,
Ejder toplar, derin hendek, siper vermez sarp zemin,
Hep düşmanı saklıyordu, hep düşmana taraftar...
-Yok mu yoldaşlar bir yolu bu hendeği geçmenin?

Birden asker yol verdiler...Bir ihtiyar kahraman
Aksakalı, al peçenekli, uzun boylu... pürvakar,
Ta hendeğin kenarına ilerledi... düşmandan
Gülle, kurşun yağıyordu... Volkan olmuştu hisar...

Şövelyeler tanımıştı:-”İşte korkunç Dragut”
O kaleler fethedici, nice canlar alıcı;
Şimşek bakışında vardı hep Türklere bir öğüt.
Askerine bir dediği göstermişti kılıcı...

Bütün düşman silâhları üzerine çevrildi.
Etrafında birkaç yiğit “Allah!” diye düştüler
Birkaç kaya, uğuldayan güllelerle devrildi;
Türk erleri, gösterilen gediklere, üştüler...

Dudakları kımıldadı; “-Haydi, haydi, yiğitler!”
Diyor... idi, ta yanında yükselmiş bir dik kaya,
Dülle ile parçalandı, tozlarla kapandı her yer;
Taş ve demir, ölüm matem saçmış idi ortaya!

Yetmiş sene cenk ve ölüm meydanını süsleyen,
Yetmiş sene Akdeniz’e hükmeyleyen amiral
Sendeledi, kan boşandı başındaki yaradan;
Sonra düştü bir şedin üzerine, bimecal!...

“Turgut” düştü, lâkin Türkler “Sent-Elmo”yu aldılar,
Türk kılıcı düşmanı hep kırdı, döktü, süpürdü...
Son nefeste “Kahraman”a bu müjdeyi verdiler,
O da aldı ak yüzüyle Allah’ına götürdüler!...