SOH­BET...................................NA­MAZ

Bü­tün ibâ­det­ler rı­za-i ilâ­hi­ye ka­vuş­mak için bir vâsı­ta­dır. Na­maz da bir ibâ­det ol­du­ğu hal­de di­ğer ibâ­det­ler­den fark­lı ola­rak ga­ye ol­muş­tur. Bu ba­kım­dan na­ma­zın oruç­la da ir­ti­ba­tı var­dır. Oruç tut­tu­ğu­muz bu ay­da, na­ma­zı da doğ­ru kıl­ma­ğa ça­lış­ma­lı­yız!
Ha­dis-i şe­rif­ler­de bu­yu­rul­du ki:
(Di­ni­n ba­şı na­maz­dır.)
(Edeb ve er­kâ­nı­na ri­ayet edi­le­rek kı­lı­nan na­maz, Al­la­hü te­âlâ­nın hoş­nut ol­du­ğu bü­tün amel­le­rin en ef­da­li­dir. Yer ve gö­ğün nu­ru­dur. Be­de­nin kuv­ve­ti, rız­kın be­re­ke­ti­dir. Du­anın ka­bu­lü­dür. Ölüm me­le­ği ile in­san ara­sın­da şe­fa­at­çı­dır. Ka­bir­de ışık, Mün­ker ve Ne­kir’e ce­vap­tır. Kı­ya­met gü­nü göl­ge­dir. Ce­hen­nem ate­şi­ne si­per­dir. Sı­ra­tı yıl­dı­rım gi­bi ge­çi­ri­ci­dir. Cen­ne­tin anah­ta­rı­dır. Cen­net­te ba­şa taç­tır.)
(Hır­sız­la­rın hır­sı­zı, na­ma­zın­dan ça­lan­dır. Ya’nî na­ma­zın er­kâ­nı­nı ta­ma­miy­le edâ et­me­yen, rü­kû ve sec­de­le­ri­ni hak­kıy­le ye­ri­ne ge­tir­me­yen­dir.)
(Mü’min kul, na­ma­zı­nı eda eder­ken, o na­ma­zın rü­ku ve sec­de­le­ri­ni ve di­ğer rü­kün­le­ri­ni iyi ve ta­mam ey­ler­se o na­maz nur­lu olur. Me­lek­ler o na­ma­zı gö­ğe çı­ka­rır­lar. O na­maz da sa­hi­bi­ne ha­yır dua ede­rek der ki:
“Al­la­hü te­âlâ, be­ni mu­ha­fa­za et­ti­ğin gi­bi, se­ni mu­ha­fa­za et­sin!”
Na­ma­zı gü­zel ta­mam ey­le­mez­se o na­maz ka­ran­lık olur. Me­lek­ler be­ğen­me­yip bu na­ma­zı gö­ğe ilet­mez­ler. Na­maz da ken­di­ni kı­la­na bed­dua ede­rek der ki:
“Be­ni zâ­yi et­ti­ğin gi­bi, Al­la­hü te­âlâ da se­ni zâ­yi et­sin!”
Kö­tü­lük­le­rin ya­yıl­dı­ğı za­man İs­lâ­mın emir­le­ri­ne ya­pı­şan ve beş va­kit na­ma­zı ce­ma­at­le kı­la­nın amel def­te­ri­ne her gün yüz şe­hid se­va­bı ya­zı­lır.)

¬ El için kuyu kazan iptida kendi düşer.
¬ Güvenme varlığa, düşersin darlığa.
¬ Asıl pehlivan, nefsini yenendir.