SOHBET.............. “BEN OTURAMAM”

Pey­gam­ber aley­his­se­lâ­mın da bu­lun­du­ğu bir mu­ha­re­be­de, sı­ra­da aç­lık ve su­suz­luk­tan bit­kin bir du­rum­da olan ga­zi­ler için bir­kaç ko­yun ke­sip da­ğı­tı­la­cak­tı. Ga­zi­ler­den bi­ri:
-Yâ Re­sû­lul­lah! Ko­yu­nu ben ke­se­rim.
Baş­ka bi­ri de:
-Eti ben pi­şi­ri­rim, de­di.
Pey­gam­be­ri­miz şöy­le bu­yur­du:
-Ben de, hep bir­lik­te yi­ye­ce­ği­miz bu ye­me­ğin ate­şi için, odun top­la­ya­yım, hur­ma dal­la­rı ta­şı­ya­yım.
-Hâ­şâ! Yâ Re­sû­lul­lah, biz hiz­met­le­ri gö­rü­rüz, siz şu hur­ma ağa­cı­nın ala­tın­da din­le­nin.
-Ben bi­li­rim ki, siz hiz­met­le­ri gö­rür, zah­met­le­ri çe­ker, ye­me­ği ha­zır­lar­sı­nız. Fa­kat ben otur­mam. Hak te­âlâ, ken­di­si­ni müs­lü­man­la­rın için­de fark­lı mu­ame­le­ye ta­bi tu­tan­la­rı sev­mez.

FIKRA   ..............   ÖL­DÜR­ME­DEN
Sa­ra­yın soy­ta­rı­sı he­ye­can­la kra­lın hu­zu­ru­na çık­tı ve şo­val­ye­ler­den bi­ri­nin ken­di­si­ni öl­dür­me­ye ye­min et­ti­ği­ni söy­le­di. Bu­nun üze­ri­ne kral kız­dı:
- He­le bir öl­dür­sün, ben ona gös­te­ri­rim. Soy­ta­rı te­lâş­la atıl­dı:
- Aman efen­dim. Be­ni öl­dür­me­den bir ça­re­si­ne bak­sa­nız da­ha iyi ol­maz mı?