SOH­BET.........................................................DU­ÂNIN EDEB­LE­Rİ

Ha­dîs-i şe­rîf­te (Düâ, ibâ­de­tin özü­dür.) bu­yu­rul­muş­tur. İbâ­det­ten mak­sat, kul­luk et­mek­tir. Kul­luk ise, ken­di­si­nin âciz ve za­val­lı ol­du­ğu­nu, Al­la­hü te­âlâ­nın bü­yük ol­du­ğu­nu gör­mek ve bil­mek­tir. Düâda iki­si de var­dır. Düâ eder­ken şun­la­ra dik­kat et­me­li­dir:
1-Kıy­met­li va­kit­ler­de düâ et­me­ğe gay­ret et­me­li­dir. Cum’a ve Ra­ma­zan gün ve ge­ce­le­ri gi­bi.
2-Kıy­met­li hal­le­ri gö­zet­me­li­dir. Oruç­lu iken, kal­bin rik­ka­te gel­di­ği za­man gi­bi.
3-Düâ et­mek­ten hiç bir za­man ka­çın­ma­ma­lı­dır. Çün­ki ha­dîs-i şe­rîf­ler­de bu­yu­rul­du ki:
(Düâ eden üç şey­den boş  kal­maz: Ya gü­na­hı af­fe­di­lir, ya on­da bir hay­ra ka­vu­şur ve­ya ile­ri­de bir ha­yır ge­lir.) (Al­la­hü te­âlâ ke­rim­dir, ken­di­si­ne kal­dı­rı­lan eli boş çe­vir­mez.)
4-Düânın ka­bul edi­le­ce­ğin­den te­red­düt et­me­me­li­dir.
5-Yal­va­ra­rak ve hu­şu-i kalb ile düâ et­me­li­dir.
6-De­vam­lı düâ et­me­li­dir.
7-Ön­ce tes­bih oku­ma­lı ve sa­la­vat ge­tir­me­li­dir.
8-Töv­be ve is­tiğ­far ede­rek düâ et­me­li­dir.
Ya Rab­bi, bi­ze sıh­hat ve âfi­yet ver, en­bi­ya ve ev­li­ya, dü­âsı ka­bul edi­len­ler hur­me­ti­ne dü­âmı­zı ka­bul bu­yur!”

FIKRA  .............................    TA­RA­ĞIN Dİ­Şİ
Cim­ri­nin bi­ri ar­ka­da­şı­na dert yan­dı: “Ta­ra­ğı­mın iki di­şi kı­rıl­dı, ye­ni­si­ni al­mak­tan baş­ka ça­re yok.”
- Ha­di ca­nım sen de, iki di­şi kı­rık di­ye ta­rak atı­lır mı.
- İyi ama kar­de­şim, be­nim­ki­nin za­ten iki di­şi kal­mış­tı.
¥ El­de­ki fır­sa­tı ka­çır­ma bir da­ha ele geç­mez
¥ Elin ayı­bı­nı söy­le­yen se­nin­ki­ni de söy­ler.
¥ Elin ile et­ti­ğin hay­rı di­lin ile zâ­yi et­me.