SOHBET ................. GÜNAHKAR GENÇ

Ebû Tu­râb Nah­şe­bî haz­ret­le­ri an­la­tı­yor:
Bir gün ba­na, bir adam gel­di der­di­ni an­lat­tı.
-Ey üs­tad! Be­nim bir oğ­lum var. Öm­rü­nü kö­tü şey­ler­le ge­çi­ri­yor. Dün ge­ce  ar­ka­daş­la­rı­nı top­la­yıp iç­ki içir­di. Ge­ce Ce­nâb-ı Ha­k o­na bir has­ta­lık ver­di. Şim­di has­ta ya­tı­yor. Kom­şu­lar dün ge­ce­ki du­rum­dan ra­hat­sız olup, oğ­lu­mu ma­hal­le­den çı­kar­mak is­ti­yor­lar. Ben on­la­ra ‘’fiim­di has­ta­dır. Ölür­se he­pi­miz kur­tu­lu­ruz, öl­mez tev­be ede et­mez­se onu çı­ka­rın’’ de­dim.
Gen­ci gör­mek için evi­ne git­tik. Genç be­ni gö­rür gör­mez, fer­yat edip:
-Al­la­hım, de­di. Ne ka­dar ke­rim­sin ki, be­nim gi­bi bir gü­nah­kâ­rın dü­âsı­nı anın­da ka­bul et­tin.
-Ey genç! de­dim. Du­an ne idi?
-Üs­ta­dım, bu sa­bah iki duâ et­tim. Bi­rin­ci­si, Ya Rab­bi, ba­na Ebû Tu­râb’ın yü­zü­nü gör­mek ih­san ey­le! İkin­ci­si, Ya Rab­bi, ba­na na­suh tev­be­si na­sib ey­le! Bu gü­nah­la­rım­dan vaz­ge­çe­yim, de­dim. El­ham­dü­lil­lah bi­ri­si­ni ka­bul et­ti. Aca­ba ikin­ci­si­ni de ka­bul eder mi?
-Ey genç, de­dim. Şüp­he­siz Al­la­hü te­âlâ tev­be­le­ri ka­bul eden­dir.
Da­ha son­ra genç, sâ­lih bir müs­lü­man ol­du.

SAĞLIK.................    İLAÇLAR
İlâç­la­rın fay­da­la­rı ol­du­ğu ka­dar za­rar­la­rı da var­dır. İlaç vü­cut­ta­ki bir ra­hat­sız­lı­ğı dü­zel­tir­ken yan et­ki­si ile bir baş­ka or­ga­nın ra­hat­sız­lan­ma­sı­na se­bep ola­bi­lir. Bun­dan do­la­yı sık sık ilaç al­ma­mak ge­re­kir. He­le bir ar­ka­da­şı­nı­zın tav­si­ye et­ti­ği ilâ­cı al­mak çok teh­li­ke­li­dir. Tav­si­ye edi­len ilâç ar­ka­da­şı­nı­za çok fay­da sağ­la­mış ola­bi­lir, an­cak ay­nı ilâ­cın siz­de de ay­nı fay­da­lı te­si­ri yap­ma­sı ge­rek­mez.

KADIN VE EV  .................  ESKİLERİ ATMAYIN
Siz de az çok di­kiş bi­li­yor­su­nuz! Es­ki­miş bü­yük pan­to­lon­la­rın yıp­ran­mı­yan yer­le­rin­den ters düz ya­pa­rak, yav­ru­nu­za gü­zel ta­kım­lar di­ke­bi­lir­si­niz. Önü­ne ko­ya­ca­ğı­nız ba­sit bir ap­li­ke ör­ne­ğiy­le ne ka­dar da şi­rin olur.