MENKIBE ................ ‘’MÜJDELER OLSUN’’

Bir gün Re­sû­lü Ek­rem aley­his­se­lâm na­ma­zı so­nun­da Haz­ret-İ Ebû Bekr’i so­rup ce­vap ala­ma­yın­ca, aya­ğa kal­kıp bu­yur­du ki:
-Ebû Bekr ne­re­de­dir?
Haz­re­ti Sıd­dik son saf­ta idi. Ce­vap ver­di:
-Bu­ra­da­yım Yâ Re­sû­lul­lah,
Haz­ret-i Ebû Be­kir’e yol aç­tı­lar. Ya­nı­na gel­di­ğin­de Fah­ri Âlem sor­du:
-Ner­dey­din? Ev­vel­ki re­kat­ta ba­na ye­tiş­tin mi?
Ebu Be­kir şöy­le ce­vap ver­di:
-Yâ Re­sû­lal­lah! Bi­rin­ci saf­ta se­nin­le tek­bir ge­ti­rip na­ma­za baş­la­dık­tan son­ra, ab­des­tim­den şüp­he et­tim. Mes­cit ka­pı­sı­na va­rın­ca ora­da bir ses işi­te­rek dur­dum. Ora­da, bir tes­ti­de kar­dan be­yaz ve bal­dan tat­lı su ile üze­rin­de bir hav­lu du­ru­yor­du. Men­di­lin üze­rin­de de “Lâ ilâ­he il­lal­lah Mu­ham­me­dün Re­sû­lul­lah Ebû Bekir el-Sıd­dik’’ ya­zı­lı idi. O men­di­li önü­me ko­ya­rak ve tes­ti­yi eli­me alıp ab­des­ti ta­ze­le­dim. Ab­des­ti bi­ti­rip dö­ner­ken bir bak­tım tes­ti ve men­dil yok ol­muş­tu. On­dan son­ra ge­lip si­ze uy­dum.
Re­sû­lü Ek­rem tek­rar bu­yur­du:
-Yâ Ebâ Be­kir! Müj­de­ler ol­sun. Na­maz­da oku­ma­yı ta­mam edip rü­kû ede­ce­ğim va­kit, diz­le­rim tu­tul­du. Sen gel­me­yin­ce rü­kû­ya eği­le­me­dim. Ma’lu­mun ol­sun ki, sa­na ab­dest su­yu­nu ve­ren Ceb­râ­il, men­di­li­ni ve­ren Mi­kâ­il, be­nim diz­le­ri­mi tu­tan ise İs­ra­fil idi.

MUTFAK................... ALÜMİNYUMLARINIZ
Patates veya ıspanaktan ka­ra­ran alüminyum kaplarınızın içine doğramış olduğunuz el­ma­la­rı koyarak kaynatırsanız eski par­la­klığına kavuşacak tertemiz olacaktır.