SOHBET ...................................... İMÂNIN ALÂMETİ

İmâ­nın ala­me­ti, Al­lah için sev­mek, Al­lah için sev­me­mek ol­du­ğu­nu , Ehl-i sün­net âlim­le­ri bil­dir­miş­ler­dir.
İn­san dün­ya­da ki­mi se­vi­yor­sa , âhi­ret­te onun­la be­ra­ber haş­ro­lu­na­cak­tır . İmâ­nın kâ­mil ol­du­ğu­na  alâ­met , bir baş­ka­sı­nın da kur­tul­ma­sı­nı is­te­mek ar­zu ve gay­re­ti­dir.
Pey­gam­ber aley­his­se­lâ­ma , Hi­ra Da­ğın­da  Ceb­râ­il aley­his­se­lâm ge­le­rek: “Ya Re­sû­lal­lah, is­lâ­mı kar­şı­na ilk çı­ka­na teb­liğ et! Ka­bul eder­se, bu din onun­la kuv­vet­le­nir!” bu­yur­du. Efen­di­miz, Hi­ra Da­ğın­dan Mek­ke’ye  ge­lir­ken, kar­şısı­na Haz­ret-i Ebû­bekr çık­tı. Ev­vel­den de ar­ka­daş­lık­la­rı  var­dı. Ona, İs­lâ­mı an­lat­tı. Te­red­düt­süz ka­bul et­ti. He­men şu­nu sor­du:
- Ya Re­sû­lal­lah! Be­nim bir­kaç ar­ka­da­şım da­ha var, mü­sa­ade eder­se­niz on­la­rı da ge­ti­re­yim si­ze imân et­sin­ler. İs­lâ­mi­yet­le şe­ref­len­sin­ler.
Mü’min, ken­di­si için sev­di­ği­ni, is­te­di­ği­ni ve ar­zu­la­dı­ğı­nı din kar­de­şi için de is­te­me­dik­çe, kâ­mil mü’min ola­maz.