ŞİİR ...................................... GEL KARDEŞİM

Gel kar­de­şim, in­kâr et­me, kıl in­sâf!
kıy­met­li öm­rü­nü, iy­le­me is­râf!

Kal­bi­ni nef­sin ar­zû­sun­dan ko­ru!
dı­şın gi­bi için da­hî ol­sun sâf!

Ba­kır ile ka­rı­şın­ca bir al­tın,
Alır­sa, be­ğe­nir mi onu sar­râf?

Li­se­yi bi­tir­dim di­ye övün­me!
Sa­kın hem, dü­şün­me­den söy­le­me lâf!

Me’ârif eh­li­ni bul, onu din­le!
böy­le­ce Hak­dan ire sa­na el­tâf!

Ha­ki­kat de­ni­zi­ne va­rıp dal, ve,
çı­kar bir cev­he­ri ki, ola şef­fâf!

Dip­lo­ma­lı din câ­hi­li­ne kan­ma,
doğ­ru yo­lu sa­na gös­ter­di es­lâf!

MENKIBE  ......................................  İMÂM-I ÂZÂM’DAN
Zen­gin bir adam var­dı. Haz­ret-i Os­man’ın düş­manı idi. Hat­ta ona ya­hu­di­ bile der­di. İmam-ı Azam hazretleri bu adamı çağırdı. ona şöyle dedi:
-Se­nin kı­zı­nı ta­nı­dı­ğım bir ya­hu­di­ye ver­mek is­ti­yo­rum.
Adam şaş­kın­lık için­de cevap verdi:
-Sen müs­lü­man­la­rın ima­mı olduğun halde, bir müs­lü­ma­nın kı­zı­nı bir ya­hu­di­ye ni­kâh et­me­ğe ce­vaz ve­rmen nasıl olur? Ben kı­zı­mı ya­hu­di­ye ver­mem.
-Süb­hâ­nal­lah, kı­zı­nı, bir ya­hu­di­ye ver­me­ğe râzı ol­mu­yor­sun da Pey­gam­ber aley­his­se­lâm iki kı­zı­nı bir ya­hu­di­ye ver­di­ği­ni na­sıl söy­le­ye­bi­li­yor­sun?
Adam bu ce­vap kar­şı­sın­da mes’eleyi an­la­dı. Haz­ret-i İmamın mü­bâ­rek söz­le­ri­nin be­re­ke­tiy­le bo­zuk iti­ka­dın­dan vaz ge­çip tev­be et­ti.