GÜNÜN TARİHİ ...................................... İMÂM-I ŞÂFİÎ’İNİN VEFÂTI

İmâm-ı Şâfi’in De­de­si Ku­reyş ka­bî­le­sin­den ve Es­hâb-ı ki­râm­dan ol­du­ğu için, Şâ­fi’i adı ile meş­hur ol­muş­dur. 820 de Mı­sır­da ve­fât et­di. Ku­râ­fe kab­ris­tâ­nın­da­dır. İki ya­şın­da, Me­di­ne’ye gö­tü­rül­dü. İmâm-ı Mâ­lik­den oku­du.Ye­di ya­şın­da hâ­fız ol­du. Hâ­dis, fıkh, lü­gat ve ede­bi­yyât­da çok yük­sel­di. Ve­ra; tak­vâ ve sa­lâh­da eşi yok idi. İmâm-ı Ah­me­din ho­ca­sı­dır. Üsûl-i fıkh il­mi­ni ilk ya­zan­dır. Ha­dîs­de (Sü­nen) ve (Müs­ned) i, fıkh­da (Ki­tâb-ül-ümm)ü çok kıy­met­li­dir.

KES­KİN ZE­K­SI:
Şa­fiî al­tı ya­şın­da iken mek­te­be git­me­ğe baş­la­dı. An­ne­si, Be­nî Hâ­şim ka­bîle­sin­den ibâ­de­te düş­kün zâ­hi­de bir ha­nım olup, in­san­lar emâ­net­le­ri­ni ona ve­rir­ler­di. Bir gün iki ki­şi ge­lip, sak­la­ma­sı için bir boh­ça ver­di­ler. Son­ra bi­ri­si ge­lip boh­ça­yı is­te­di. Her­ke­se iti­mâ­dı ol­du­ğun­dan boh­ça­yı ge­le­ne ver­di. Bi­raz son­ra di­ğe­ri gel­di, boh­ça­yı is­te­di. Ce­vâ­bın­da “boh­ça­yı ar­ka­da­şı­na ver­dim” de­di. Ge­len “biz iki­miz be­ra­ber gel­me­yin­ce ver­mez­si­niz” de­me­miş miy­dik, de­yin­ce, evet de­di. “O hal­de ni­ye boh­ça­yı ona ver­din” di­ye sor­du.
Şa­fiî’nin an­ne­si üzül­dü. O sı­ra­da Şâ­fiî gel­di ve: “An­ne­ci­ğim, ne­ye üzü­lü­yor­sun?” de­di. An­ne­si du­ru­mu an­lat­tı. Şa­fii de­di ki, “Üzü­le­cek, kor­ka­cak bir şey yok. Boh­ça­yı is­te­yen ne­re­de­dir, onun­la ko­nu­şa­yım.” Boh­ça­yı is­te­yen be­nim, de­di. Şâ­fiî de­di  ki: “Se­nin boh­çan ye­rin­de­dir. Git ar­ka­da­şı­nı ge­tir ve boh­ça­yı alın.” O adam ne ya­pa­ca­ğı­nı şa­şır­dı.Ya­nın­da bu­lu­nan ka­dı ve­ki­li de bu ce­vâb­dan hay­ret­ler içe­ri­sin­de ka­lıp öy­le­ce uzak­laş­dı­lar.