SOHBET ................. RUM KAYSERİ’NİN KIZI

İbrâhîm Havvâs anlatır:
Bir sene hacca gitmeğe niyyet ettim. Bu niyyetle; yola çıktım. Ne zaman Kâbe-i Şerîf tarafına gitmek istedimse, gayri ihtiyârî ters istikâmete doğru gidiyordum. Allahü teâlânın irâdesi beni bu tarafa çekiyordu. En sonunda İstanbul tarafına gitmeğe karar verdim. Şehre girdim. Yüksek bir köşk gördüm. Kapısı önünde bir kısım insanlar toplanmıştı. Yaklaştım:
-Niçin toplandınız? dedim.
-Rum Kayseri’nin kızı delirmiş, çare bulmak için doktorları topladı, dediler.
Bunda bir hikmet olsa gerekir dedim ve içeri girdim. Odada Kayser’in kızını gördüm. Bana baktı.
-Ey İbrâhim Havvâs, dedi.
-Beni nereden tanıyorsunuz? dedim. Kız:
-Cânımı cânâna teslim etmek istedim ve Hak teâlâdan sevdiği bir kulunu yanımda bulundurmasını niyâz ettim. Buyuruldu ki, “Üzülme, yârın İbrâhîm Havvâs dostum sana gönderilir”
-Peki, hastalığınız nedir?:
-Bir gece dışarı çıkıp ibret nazarı ile gök yüzüne baktım. Hak “celle ve âlâ” hazretleri Beni benden aldı. Kendimden geçtim. (Lâilâhe İllallah Muhammedün Resûlullah) kelimesi dilime, mâ’nâsı kalbime geldi. Bu kelimeyi dilimden düşürmez oldum. Bu sebepten bu hâlime delilik âlâmeti, bana da deli dediler.
-Bizim diyara gelmek istermisin?
-Sizin diyarda ne vardır?
-Mekke, Medine, Beytülmukaddes oradadır.
-Sağ tarafına bak; dedi.  Baktım. Bir düzlükte, Mekke, Medine ve Beytülmukaddes karşımda duruyor gördüm. Az sonra bana:
-Vakit yaklaştı, istek ve arzu haddi aştı, dedi. Ve kelime-i şehâdet getirip, rûhunu teslim etti.