GÜNÜN TARİHİ ................. OSMAN BİN AFFÂN

Es­hâb-ı ki­râ­mın bü­yük­le­rin­den, Cen­net ile müj­de­le­nen on ki­şi­nin üçün­cü­sü ve Re­sû­lul­la­hın dâ­mâ­dı ve ha­lî­fe­le­ri­n üçün­cü­sü­dür.
Tüc­câr idi. Çok zen­gin idi. Bü­tün ma­lı­nı ve mül­kü­nü Re­sû­lu­la­hın yo­lun­da fe­dâ et­ti. Ha­dîs-i şe­rîf­ler ile medh olun­du. Hil­mi ve ha­yâ­sı pek faz­la idi. Hic­rî 24.cü yıl­da ha­lîfe ol­du. Za­ma­nın­da Ho­ra­san, Hin­dis­tan, Mâ­ve­râ­ün­ne­hr, Kaf­kas­ya, Af­ri­kanın bir­çok yer­le­ri feth edil­di. 82 ya­şın­da Kur’ân-ı ke­rîm okur­ken şe­hîd ol­du. 

FIKRA.................     Bİ­Lİ­RİM
Ho­ca bir gün eve dön­dü­ğün­de, bak­mış ki, zev­ce­si­nin su­ra­tı yi­ne bir ka­rış. Ha­ni bil­me­yen bi­ri­si gör­se, kan­lı, bı­çak­lı ol­duk­la­rı­nı sa­nır. Hal­bu­ki or­ta­da fol yok, yu­mur­ta yok! Mü­bâ­rek ka­dın böy­le ara­da bir, ter­sin­den kal­kıp Ho­ca’ya su­rat asar­mış, gün bo­yu. Gay­rı naz­dan mı­dır, ga­raz­dan mı­dır, bil­mem! Ho­ca’nın o gün key­fi ye­rin­dey­miş. Bir kö­şe­ye çe­ki­lip so­murt­mak, işi­ne gel­me­miş. Zev­ce­si­ni yu­mu­şat­mak için;
<> di­ye sor­muş. Ka­dın kaş­la­rı­nı bir kat da­ha ça­ta­rak:
<>  de­yin­ce, Mer­hum:
<>  de­miş.